Koudegolf, Arnaldur Indridason (samenleesboek dec. / jan.)

Leuk dit.

Het maakt voor mij helemaal niets uit, bedenk ik me. Ik zie een naam als een geheel, een soort beeld. Ik lees het niet eens letterlijk, dus als ik dat bepaalde 'beeld' zie, hoe het er ook uit ziet, dan weet ik wel wie er bedoeld wordt. Voor mij zou een naam in Arabische tekens geen enkel probleem zijn!

Op zich snap ik wel wat je bedoelt Inge. Misschien komt het omdat ik de taal 'live' heb gehoord, dat ik de klanken in mijn hoofd terug kan halen, dat het mij niet stoort.

En ik heb ook een beetje hetzelfde wat Marjo schrijft: wanneer ik eenmaal een klank van een naam in mijn hoofd heb, lees ik er verder gemakkelijk overheen, zeker wanneer een boek me helemaal pakt. Vind ik een boek minder leuk, dan ga ik me juist aan dat soort dingen ergeren en stuit ik er telkens tegenaan .

oke die opmerking is juist ik moest steeds de "klank" zoeken... na een tijdje ging het wel... eens je een beeld hebt van de personages maar ik heb er toch een heel eind over gestruikeld. Over de naam van de vrouw van sigurour oil zelfs tot aan het einde en ik denk dat ik de naam zelfs nu nog niet met manieren zou kunnen zeggen