Koudegolf, Arnaldur Indridason (samenleesboek dec. / jan.)

Ik heb genoten van dit boek! Het is het zesde deel uit de serie boeken met Erneldur en zijn assistenten Sigurdur Oli en Elinborg en het haalt met gemak hetzelfde goede niveau als de andere boeken die ik van Indridason ken.

Lees het verslag, klik hier www.thrillers-leestafel.info/arnaldur-indridason/

Joanazinha

Ik las in een recensie dat het een somber boek is. Vind jij dat ook Joanazinha?

Dettie

Hmmm, nee eigenlijk helemaal niet. Ten eerste is het in het boek prachtig weer (hoogzomer met voor IJslandse begrippen prima weer) en ten tweede is de schrijfstijl niet somber.

Somber vind ik geen goed woord, ik zoek naar alternatieven: triest (vanwege de vermissingen en de pijn die dat bij de achterblijvers oplevert), spanning (met name in de hoofdstukken die over de Koude Oorlog gaan) e.d., maar somber vond ik het niet.

In een ander boek van Indridason, Noorderveen, regent het de godganse tijd. Kijk, dat vind ik somber, dat geeft een extra loodzware dimensie aan het verhaal.

Joanazinha

Voor het eerst komt in dit boek ook de soms wat depressieve sfeer van het land aan de oppervlakte, met maanden van licht en maanden van eenzame duisternis.

staat op eric herni's blogspot

eherni.blogspot.com/2006/05/arnaldur-indridason-koudegolf.html

Is het een somber boek? Nee, ik vind van niet. Melancholie komt weliswaar voorbij maar er is ook humor in de vorm van droogkomische beschrijvingen van gedachten en observaties van Erlendur en anderen. De behoudzucht van de commissaris is soms geestig en aandoenlijk.

staat op inaject www.inejacet.nl/recensiesgl/ArnaldurIndridasonrecensies2.htm

Het verschaft Koudegolf een wat sombere teneur maar dat doet tevens, ondanks de uitstap naar een periode uit de Europese geschiedenis, heel authentiek IJslands aan.

staat op nu.nl www.nu.nl/boek/1109539/arnaldur-indridason---koudegolf.html

Heel verschillende meningen dus.

Dettie

Tja, ik vind al die termen toch niet echt recht doen aan IJsland en de IJslanders, voorzover ik erover kan oordelen. Ik denk dat melancholie en somberheid wel kenmerken zijn van de IJslandse aard, maar wat wil je als je in zo'n onherbergzaam land woont waar het de helft van het jaar niet licht wordt. Onze ervaring is echter dat er heel aardige mensen wonen met een rijke cultuur. Wij hebben genoten van een daglange tocht met een IJslander die de prachtigste verhalen en sagen vertelde; de vriendelijkheid van de mensen overal was spreekwoordelijk en de natuur is overweldigend. Het is allemaal groots, weids en rauw, dat tekent natuurlijk ook de aard van de inwoners en dat vertaalt zich weer in de boeken. Maar nogmaals: somber vind ik niet het goede woord.

Wat ik zelf meegemaakt heb is het volgende: wij hebben 4 weken over het eiland getrokken met openbaar vervoer en een klein trekkerstentje. Soms hadden we prachtig weer, maar het grootste deel van de tijd was het slecht weer; veel regen, 's avonds om 7 uur donker en alles dicht dus ging je maar je slaapzak in en we hadden veelal de laatste bus die er reed. Na ons werden veel wegen voor de winter afgesloten. In Landmannalaugar begon het na een prachtige dag weer eens te regenen en ik kon er niet meer tegen. We hebben de laatste bus naar Reykjavik gepakt en hebben daar nog een week in pension gezeten. Maar we hebben ook overweldigende natuur gezien, prachtige gletsjers, immense lavavelden overgestoken, in het noorden met 2 tentjes en een paar vogels op een groot leeg veld gekampeerd bij Asbirgy (geloof ik dat het zo heette), tijdens een 3-daagse trekking onderkoelt geraakt en teruggebracht door een toevallige passant. En overal, werkelijk overal, geweldig aardige IJslanders. Somber? Nee. Melancholiek, mystiek en groots: ja. En dat heeft zijn weerslag ook op de bevolking. Mijn ervaringen op IJsland zelf kleuren denk ik zeker hoe ik de boeken van Indridason ervaar.

Joanzinha

(die zo wel terug zou willen naar dat prachtige land)

Als echt zomermens zou ik denkelijk niet kunnen leven in een land waar het een half jaar donker is. Maar soms denk ik wel dat, juist door het vele binnen moeten zitten en de geïsoleerdheid, daardoor de verhalen ontwikkeld zijn. Als tijdverdrijf en vermaak. En zo'n rijke sagecultuur heeft ook wel wat. Het geeft mensen meer identiteit.

Wat hebben wij in Nederland nou voor sagen en legenden?

Dettie