Laila Lalami - Hoop en andere gevaarlijke verlangens

Ik vond dit een prachtig, gevoelig en met veel schoonheid geschreven

verhaal. Knap gecomponeerd.De schrijfster begint te vertellen hoe de 4 personen tot hun noodvluchtige, bizarre vlucht zijn gekomen. Zij beschrijft met een uiterst verfijnde weergave de gevoelens van de vier personen: Murad: de hoogopgeleide jongeman, die maar geen passende functie kan krijgen, Faten, de studente uit een armoedig milieu, zeer streng moslima, Aziz "de gelukkig getrouwde man", maar die toch worstelt met zijn homosexuele gevoelens en Halima, de vrouw en echtgenote die vaak vernederd en geslagen wordt en zelfstandig besluit om met haar drie kinderen deze tocht te ondernemen. Als de overtocht op het laatste moment dreigt te mislukken gaat de schrijfster verder in op de personen:hoe zijn hun verwikkelingen en ontwikkelingen. Wat is er van hen geworden.

Ik vond het een heel indrukwekkend, indringend en meeslepend verhaal, dat ik in een middag en avond heb uitgelezen.

groetjes, irene

Vond je de overgang van sommige mensen niet vreemd? Na de oversteek?

Ineens las je dat Faten wel een héél ander leven is gaan leiden, het waarom staat er niet echt. Noura zie je helemaal niet meer terug.

Het enige personage dat echt uitgewerkt wordt is Halima vond ik.

Eigenlijk vond ik het juist niet indrukwekkend en dat had ik wel verwacht.

groetjes

Dettie

Ik vond dit geen goed boek. Het geeft geen inzicht in de werkelijke problemen waar de personages mee te maken hebben omdat alles zo vluchtig beschreven is. Dettie zegt hierboven al: je leert niets over Marokko, de sfeer komt niet over, en dat is ook zo. Het blijven anekdotes, er wordt niets uitgediept.

Het is best aardig geschreven, maar eigenlijk is het jammer dat het al gepubliceerd is. In feite is het nu niet meer dan een schets, terwijl het materiaal toch stof voor een echte roman biedt.

Schrijvers van het boek dat wordt uitgegeven, schrijven nooit zelf die flapteksten, dat doen mensen van de uitgeverij en ook bemoeien ze zich met de vormgeving van de kaft, daar worden weer grafische bureau's voor ingeschakeld.

Dettie schreef : Ik dacht altijd dat ze de samenvatting van Biblion haalden.

Die geeft toch korte omschrijvingen van boeken?

Bernadet.

Ja, en die flapteksten zijn heel vaak onzin. Niet iets om op af te gaan als je een boek koopt. Als ik geen idee heb of een bepaald boek goed is, lees ik de eerste bladzijde in de winkel. Meestal zegt dat genoeg.

Hoewel, ik ben De Zeven Zusters van Elle Eggels aan het lezen, en als ik dat zomaar in de winkel had aangetroffen, zonder er verder iets van te weten, zou ik het terug hebben gelegd. Op de eerste bladzijde van dat boek staan namelijk twee verschrikkelijk foute beeldspraken. In het vervolg valt dat nog wel mee, en het is toch een heel aardig verhaal.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik die flapteksten bijna nooit lees! Als ik naar de boekhandel ga om een boek te kopen, weet of welk boek het gaat worden, of ik lees de achterkant, maar de flaptekst zelf bijna nooit. Maar van degene waarvan ik de flaptekst wel heb gelezen, valt inderdaad op dat het slecht wordt samengevat. De bibliotheken doen het met hun ultrakorte synopsis veel beter. Die staan aan de binnenzijde van de kaft en die lees vrijwel altijd, om te zien of het onderwerp me zal aanspreken. Met vaak maar twee zinnen wordt precies weergegeven waar het in de kern omdraait.

PetraO. schreef : Ja, en die flapteksten zijn heel vaak onzin. Niet iets om op af te gaan als je een boek koopt. Als ik geen idee heb of een bepaald boek goed is, lees ik de eerste bladzijde in de winkel. Meestal zegt dat genoeg.

Hoewel, ik ben De Zeven Zusters van Elle Eggels aan het lezen, en als ik dat zomaar in de winkel had aangetroffen, zonder er verder iets van te weten, zou ik het terug hebben gelegd. Op de eerste bladzijde van dat boek staan namelijk twee verschrikkelijk foute beeldspraken. In het vervolg valt dat nog wel mee, en het is toch een heel aardig verhaal.