Ish Ait Hamou - Als je iemand verliest die je niet kan verliezen

Ja gek he dat je het bij het ene verhaal wél pikt, en bij het andere niet. Kun je nagaan hoe lastig het is om te schrijven.

Ik stoor me er ook enorm aan als een zogenaamd realistisch verhaal niet klopt, dan knap ik af, meestal probeer ik toch wel door te lezen maar het wordt lastig. Maar ik geloof je onmiddellijk hoor als je zegt dat het niet klopt, toch wil ik dan, zoals altijd, wel weten waarom je dat vindt, ben overigens ondertussen wel benieuwd naar het geheim.

Dettie

Iedereen heeft een andere beleving bij het lezen, de mijne is niet zo strikt. Iemand schreef ooit:

'als er in een fantasyverhaal na 200 pagina's iemand ineens een takje oppakt en daarmee wonderlijke dingen kan doen, terwijl dat eerder niet het geval was, dan kan dat niet.'Ik vind dat het juist een kenmerk is van fantasy dat dingen altijd kunnen!

Maar goed, dit was geen fantasyverhaal, het is een verhaal dat mij raakte, en waarin ik me niet stoorde aan dingen die in de werkelijkheid niet zouden kunnen gebeuren. Hoewel??

haha ja, in werkelijkheid kunnen ook dingen gebeuren waarvan je denkt, dat gelooft niemand. Gerard Reve schreef dat ook, dat de werkelijkheid soms zo ongeloofwaardig is dat je er in een boek maar een draai aan moet geven...

Dettie

Dettie schreef : ....ben overigens ondertussen wel benieuwd naar het geheim.

Dettie

Dat moet je zelf raden. Het wordt niet verklapt. Ik wil je mijn vermoeden wel vertellen in een pb, als je dat wilt. Ik geloof niet dat het veel uit zou maken voor het verhaal, mocht je dat nog gaan lezen.

Marjo schreef : .... ik me niet stoorde aan dingen die in de werkelijkheid niet zouden kunnen gebeuren. Hoewel??

Ai Marjo, je mag toch hopen van niet, dat je daar ligt dood te bloeden en de chirurgen staan een beetje te klessebessen bij je bijna-lijk.

Maar het kán natuurlijk wel.

Ik denk dat fantasyverhalen een eigen logica hebben. Het kan dus zijn dat het feit dat iemand een takje oppakt en er ineens wonderlijke dingen mee kan doen, niet past in de logica, die in de voorgaande 200 bladzijden neer is gezet.

Ik denk dat dit vaak het geval is. Bij de boeken van Hubert Lampo verwacht ik dat er dingen gebeuren die niet kunnen, maar die wel in de logica van het verhaal passen. Als er echter iemand ineens blijkt te kunnen toveren, dan past dit niet in de logica van zijn verhaal en dan werkt het dus voor mij wel storend.

Iets vergelijkbaars heb ik met andere boeken. Zolang iets in de logica van het verhaal past, kan het. Bij thrillers kan ik me ook wel ergeren aan dingen die niet kloppen en als de hoofdpersoon domme dingen gaat doen, kan ik wel met kromme tenen zitten. Daarom geef ik misschien de voorkeur aan thrillers met politiemensen boven thrillers waarin een willekeurig persoon op onderzoek uitgaat. Een politieman (of vrouw) heeft uiteindelijk meer bevoegdheden. Hij kan dus gemakkelijker een vreemd huis binnen gaan, dan een willekeurig persoon, waarbij je dus eerder kan zeggen dat die z'n boekje ver te buiten gaat.

Marjo schreef : Iedereen heeft een andere beleving bij het lezen, de mijne is niet zo strikt. Iemand schreef ooit:

'als er in een fantasyverhaal na 200 pagina's iemand ineens een takje oppakt en daarmee wonderlijke dingen kan doen, terwijl dat eerder niet het geval was, dan kan dat niet.'Ik vind dat het juist een kenmerk is van fantasy dat dingen altijd kunnen!

Maar goed, dit was geen fantasyverhaal, het is een verhaal dat mij raakte, en waarin ik me niet stoorde aan dingen die in de werkelijkheid niet zouden kunnen gebeuren. Hoewel??

Helemaal eens met je! Ik vind echt dat Ish erin is geslaagd om ons te raken via een fictieve boek! Men moet wel niet vergeten dat hij dit boek voor de campagne TeGek?! heeft geschreven. Ik heb zelf niet het gevoel gehad dat het een uitgevonden verhaal is. Alles had een logische opbouw. De gevoelens en het verhaal leken zo 'echt', zo reëel. Het was echt zo gemakkelijk om je in Sheïla en Souleymane in te leven. Dit sensatie had ik nu ook bij zijn boek Cécile. Ish is echt één van de enige auteurs die mij weet te raken en zonder te vergeten dat het boek slecht 109 pagina's telt. Ongelooflijk gewoon!

Ik ben echt benieuwd naar zijn volgende boeken, echt waar zijn boeken verdienen gewoon om het steeds keer opnieuw te lezen.