Ish Ait Hamou - Als je iemand verliest die je niet kan verliezen

Misschien mag een chirurg geen persoonlijke connectie hebben met een patiënt, zodat er uit voorzorg, goed naar gevraagd wordt. Je weet maar nooit wat de gevolgen kunnen zijn als daar bijvoorbeeld een man ligt die je kind wat aangedaan heeft of zo. Of aan wie je een geheim verteld hebt/een geheim van jou weet, dat als het openbaar wordt jouw verdere leven erg kan schaden... Dus ja, ik kan me dat wel voorstellen. Ben je dan namelijk nog gemotiveerd om je uiterste best te doen voor die patiënt.

Wel raar dat er dan verder even niets aan de patiënt gedaan wordt. (toch?)

Dettie

Het zijn ook maar mensen natuurlijk, maar ik denk dat dit er 'voor de vorm' in moest.Misschien had Ait Hamou een andere insteek kunnen vinden, maar ik accepteerde dit wel.

Wel het zijn maar minuten, maar ik kan me niet voorstellen dat zoiets werkelijk gebeurt. De ene chirurg begint dan te vertellen en de ander hervat haar werk. Maar kun je je nog volledig concentreren op ingewikkelde handelingen terwijl je luistert naar het verhaal van een ander? Ik begrijp dat het voor het verhaal "moest", maar omdat het een reële situatie is kan ik het als lezer niet accepteren en doet het in mijn ogen afbreuk aan het verhaal.

Ik denk ook niet dat een chirurg iemand gaat opereren die hem heel na staat, maar dat was in dit geval van tevoren niet te zeggen.

Het geheim van chirurg B verhoogt het onrealistische karakter van het verhaal, maar daar kan ik niet op ingaan zonder de clou te verklappen, als dat tenminste de clou is, want geheim is nu eenmaal geheim.....

Leuk samenleesboek!

Misschien komt het wel doordat ik ook veel fantasy lees, dat ik makkelijker kan accepteren wat een schrijver allemaal laat gebeuren. Zeker als het mooi geschreven is. In een boek hoeft het allemaal niet zo te zijn dat het ook in de werkelijkheid zo gebeurt. Ik let daar niet eens op, want het maakt me niet uit. Als ik dat perse wil, lees ik non-fictie.

Zou het daarmee te maken hebben? Dat je dan meer open staat voor dingen die niet kunnen als je meer fantasy leest?

Ik heb er ook altijd moeite mee als iets niet klopt, het stoort me en ik vind het onzorgvuldig van de schrijver/ster. Ik lees ook nooit fantasy omdat ik die wereld niet echt kan volgen, te ver van de echte wereld af. (hoewel... wie zegt dat die fantasywereld niet bestaat, denk ik nu) Enkele fantasyboeken daargelaten, bijv. Het witte paardje. Maar de fantasyboeken op andere planeten en zo heb ik moeite mee.

Toch lees ik een mooi fantasievol verhaal wel graag zoals de boeken van Stefan Boonen bijv. of het boek over de vliegers die een heel dorp in de lucht houden. Prachtig. Het nunaceverschil, waarom de een wel en de ander niet, vind ik moeilijk aan te geven.

Verder begrijp ik uit Marjo's recensie dat de arts 'de enige arts in de buurt is', dus de arts die opereerde moest wel doorvragen denk ik dan in mijn onschuld . En ik denk dat een geoefend arts best wel kan luisteren en opereren. Als de operatie teveel nadacht vraagt dan luister je vanzelf al niet meer.

Dettie

Wel er zijn in dit boek twee opererende artsen. Arts A begint en beseft dat de patiënt té erg gewond is en dat ze de hoofdwond niet aan kan. Arts B, die met het geheim, wordt erbij gehaald en die neemt het deels over. Als dan blijkt dat ze de patiënt kent wil A éérst weten wat er allemaal gebeurd is in het leven van B.

Het verschil met fantasy is dat er daarin dingen gebeuren, net als in een magisch realistische roman, die gewoon niet kunnen en daar kun je dan lekker in meegaan. Als een auteur situaties beschrijft die dagelijks gebeuren dan stoort het mij wanneer dat niet klopt met de werkelijkheid, terwijl hij het wel zo had kunnen beschrijven dat het wél klopt. De "foutieve" weergave van de werkelijkheid heeft dan geen functie.

In "Het kinderziekenhuis" van Chris Adrian raakt het hele ziekenhuis op drift met een overstroming, als een Ark van Noach. Daar kan ik prima in meegaan.