Alice Hoffman - Het museum van zonderlinge zaken

Marjo schreef : Zoals zo vaak hebben we een ander idee van de betekenis van dat woord.

Ja daarom had ik er al bij gemeld uit het woordenboek wat voor mij een trucje is. Ik dacht dan zitten we wat dat betreft op één lijn. Dan weten we waar we het over hebben. Maar niet dus haha.

Wat jij nu noemt als trucje, dus: welke vorm, welke elementen, wat laat ik gebeuren, valt voor mij onder de stijl van de schrijver en de inhoud van een boek. Dat is in mijn gevoel geen trucje.

Een trucje is voor mij zoals de damesromannetjes.

1 Man ziet vrouw,

2 ze worden verliefd,

3 de derde man komt in het spel,

4 bijna gaat het mis en

5 uiteindelijk blijkt de eerste man toch de ware.

Om deze standaardingrediënten wordt het verhaal geschreven. De schrijver geeft de poppetjes andere namen maar het trucje in elk boek is dat de schrijver van die boekjes steeds hetzelfde stramien (1-2-3-4-5) gebruikt.

Een goede schrijver doet dat niet, die heeft een onderwerp en daarover schrijft hij, dat kan over liefde gaan, over een gebeurtenis (9-11 bijv) enz.

Maar elk boek van die schrijver is toch weer heel anders. Ja, ze zullen wel hun eigen handvatten hebben om het verhaal rond te krijgen. Zoals dat schema van Roosenboom, of wie weet gebruikt iemand een lijst woorden of foto's. Dat is een houvast om verder te kunnen en elke schrijver zal zijn eigen rituelen/werkwijze daarvoor hebben.

Maar echt trucjes gebruiken (zoals ik hierboven meldt met de damesromannetjes) om een boek te schrijven, werkt misschien één keer maar

veel verder komen ze daar niet mee, denk ik.

Dan wordt het steeds hetzelfde net als de romannetjes.

Dettie

Nou ja, of je het nu een handvat, een trucje of hoe ook noemt. Stramien is ook een goed woord, maar het gebruik van een bepaald stramien is een truc. Het punt is dat ze het verhaal construeren. De een meer dan de ander.

En ik denk toch dat Jan hierboven dat bedoelde.

Wat jij hierboven aanhaalt is inderdaad ook een trucje, een basistrucje, dat alleen om de opbouw van het verhaal gaat. Zo'n schrijver zal vast nog hele andere trucjes toepassen. Bijvoorbeeld die bijkomende elementen, andere personages inbrengen. En dan kun je zelfs de betere damesroman krijgen.

haha ja, ik wist eigenlijk al dat je dit ging zeggen.

Ik kan het niet overbrengen wat voor mij het verschil tussen een trucje en een werkplan is.

En jij voelt vast hetzelfde omdat ik niet meega in jouw visie op wat een trucje is.

Maar het is wel een leuke discussie!

Dettie

Ik zou graag willen dat Jan aangaf wat hij precies bedoelt...

Omdat ik de recensie heb geschreven voel ik mij toch geroepen uit te leggen waarom ik het een doorzichtige truc vind. De opsomming van Dettie als handvat:

1 Jongen ziet meisje,

2 Ze worden verliefd,

3 De vader komt in het spel en schrijft zogenaamd een briefje namens dochter

4 Bijna gaat het mis en

5 Uiteindelijk redt de jongen het hulpeloze meisje (uit de klauwen van de bezitterige vader en uit een brandende omgeving, hij ontpopt zich zomaar als een ware held) en ze leefden nog lang en gelukkig

Ik heb het truc (inderdaad met een licht negatieve connotatie) genoemd omdat het verhaal leek te verzanden en er naar een happy end moest worden toegewerkt, zo voelde het althans bij mij.

En dat happy end vind ik dan in te schril contrast staan met de geringe woede over de werkomstandigheden van de 147 slachtoffers in die textielfabriek en de manier waarop ze om het leven zijn gekomen, en dat terwijl die brand een van de pijlers van het verhaal is.

Dankjewel Jan! Schrik niet als nieuwe recensent zijnde, we zijn niet altijd zo specifiek en uitgebreid bezig hoor, het is toevallig nu even zo.

Ben blij dat je het voor Leestafel gelezen hebt.

Jammer dat het boek tegenviel. Op zich is het gegeven, het idee apart. Dat rariteitenkabinet vind ik wel een bijzondere setting voor een verhaal, het is dan vreemd dat het verhaal na een heftige gebeurtenis zoals die brand verzand in een romannetje/sprookjesachtig iets.

Dettie