Alice Hoffman - Het museum van zonderlinge zaken

Dat heeft meer te maken met de lezer iets laten verwachten en dat dan niet waarmaken.

Dat zijn geen trucjes zoals ik die bedoelde, al zal ze die vast wel gebruikt hebben. Te weinig misschien.

Dat zijn geen trucjes zoals ik die bedoelde, al zal ze die vast wel gebruikt hebben. Te weinig misschien.

Maar het is wel het trucje wat Jan bedoelde en daar vroeg je naar. Ik begrijp nu je punt niet meer zo.

Ik reageerde alleen op jouw opmerking dat je van mening bent dat alle schrijvers doorzichtige trucs gebruiken en dat geloofde ik niet. Daar ging ik op in omdat ik daar van schrok, daar discussiëren we over en dat heeft verder niets met de recensie van Jan te maken.

Dettie

Klopt helemaal wat je zegt. Ik vroeg naar de bedoeling van Jan, en dat is nu duidelijk. Ik maak ook helemaal geen punt.

Ik stel dat wat Jan bedoelt overeenkomt met wat jij trucjes vindt.

Wat ik - nog steeds - vind, namelijk dat schrijvers trucs gebruiken staat er los van, maar waarschijnlijk denken we wel min of meer hetzelfde maar noemen het anders. Wat jij een werkplan noemt is voor mij gelijk aan een stelsel van trucjes.

Na jaren dit boek ook gelezen, waarbij ik me helemaal niet meer bewust was van deze discussie.

Des te opvallender is dus dat ik na een tiental pagina's dacht: dit kan geen Hoffman zijn, het blijft zo vlak. Ik ben beter gewend van haar.

Maar het is wel een Hoffman, dus doorgelezen, maar ik vind het niet haar beste, absoluut niet. Ik ben het met Jan eens dat ze meer had kunnen maken van die branden, die immers gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen.

Dat van jongen ontmoet meisje etc, dat stoort me niet. Dat is het trucje (!) waaromheen het verhaal opgebouwd is.