Michiel Lieuwma - Paaltje aan de horizon (debuut)

Ik ben in middels tot deel 3 gevorderd en toen besloot ik dat het tijd werd om even iets anders te gaan lezen, omdat ik ernstige neigingen begon te krijgen om Marie-Louise te wurgen. Wat een zeldzaam, zelfingenomen, manipulatief, egocentrisch, dictatoriaal kreng is dat. Ik heb zelden zo'n onsympathieke persoon in een boek gezien. Ik vraag me af of de mensen echt allemaal geleid willen worden. Als je het verhaal over het ijzertijd experiment leest, zie je ook al goed hoe Marie-Louise de zaken naar haar hand weet te zetten door twijfel te zaaien. (Ergens had dat stuk misschien wel weggelaten kunnen worden.) Op een gegeven moment komt Roelie even in opstand en begint ze aan een hele tirade, waarna Marie-Louise haar met een paar welgekozen worden op haar plaats weet te zetten. Even later is het dan allemaal weer koek en ei.

Ik heb zelf ook een paar mensen gekend die zo waren. Eerst een vriendje dat nogal kon manipuleren en later een vriendin, die daar helemaal in uitblonk. Ze wist bij mij altijd haar zin te krijgen, ook als ik daar absoluut niets voor voelde. Zo heb ik een keer, terwijl het buiten een graad of 30 was, bij haar thuis een plankje opgehangen, omdat zij dat zo graag wilde. Ook in andere gevallen wist ze altijd haar zin te krijgen, door op het moment dat ik iets wilde dat bij haar niet in goede aarde viel, te zeggen dat we dan maar weer zouden doen wat ik wilde en aldus op m'n schuldgevoelens werkt.

Ook het verschil in de manier waarop Marie-Louise met Ewout omgaat, op het moment dat hij arriveert en de manier waarop ze reageert op de komst van de ik-figuur valt op. De vriend van Nathalie (die nog moet arriveren) wordt onmiddellijk in de watten gelegd en mag helpen met koken, terwijl de ik-figuur vanaf het begin met een negatieve houding van Marie-Louise te maken krijgt. Men mag hem geen eten geven, omdat het al lunchtijd is geweest en later beschuldigd ze hem er van dat hij z'n mes zou willen aflikken, alleen omdat hij er naar lijkt te kijken.

De ik-figuur blijf ik sympathiek vinden. Hij laat alles misschien over zich heen komen, maar lijkt zich in ieder geval bewust van z'n tekortkomingen. Hij weet ook een zekere afstand te houden. Roelie vind ik eigenlijk een veel slappere figuur, die uiteindelijk alles maar door Marie-Louise laat bepalen.

Na een ander boek uitgelezen te hebben en een hoofdstuk te hebben gelezen in de biografie van Ramses Shaffy, ben ik weer verder aan het lezen in dit boek en ineens stuitte ik op een citaat uit een lied van Ramses Shaffy. Dat vond ik wel een grappig toeval.

Wat interessant is aan dit boek zijn de ideeën die de ik-figuur die geheimzinnig doet over zijn naam (waarom?) spuit.

Hij praat over zijn discman, waar hij zo aan verknocht is. Ik begrijp dat heel goed: je weet welke muziek je er in hebt zitten, maar als je de shufflestand gebruikt, heb je inderdaad geen idee wanneer dat ene nummer waarvoor je die cd gekocht hebt langs komt. Als dat dan gebeurt, dan is dat een prettige verrassing.

Op dat moment verbaasde me de tegenzin die hij ten toon spreidde ten opzichte van een i-pod. Het aanbod is te groot stelt hij, het duurt te lang voor je speciale nummer voorbij komt. Als je een hele periode luistert, stelt hij, dan hoor je het misschien helemaal niet.

Dat is onzin, maar ik ga er maar van uit dat die hoofdpersoon nog nooit met een i-pod gewerkt had. Hij verandert van mening, terecht: want je zet ook daar zelf je muziek op, en de mogelijkheid om te shuffelen blijft.

Waarom haal ik dit op uit het boek dat eigenlijk het verhaal vertelt van een onbevredigende relatie.

Ik zie een analogie, die ook te maken heeft met het leven dat hij leidde ten tijde van de discman: het leven bestond uit bepaalde voorvallen, (de nummers van de cd), hij weet dat hij die kan verwachten, alleen weet hij niet wanneer. Huisje, boompje, beestje met Nathalie, dat was de cd. De cd bleef hangen of brak zelfs toen hij zijn ex niet terugkreeg.

Op dat moment bestond het leven uit een enorm menu: alles kon gebeuren, er waren teveel mogelijkheden, en of hij die speciale voorvallen zou meemaken was twijfelachtig.

Daarom vind ik de hoofdpersoon een eigenaardige persoon. Hij is niet consequent. (nou ja, zijn wij dat wel?)

Hij accepteert de i-pod (de talloze mogelijkheden) en is er zelfs blij mee, en toch gaat hij die pillen scoren!

Waarom het verhaal zich afspeelt op die commune-achtige plek, ach, de schrijver moet een achtergrond kiezen. Maar daar heb ik verder weinig mee.

Nu jullie opmerkingen lezen…

---

Hm, het deel van het verhaal waar jullie op in gaan, dat boeide me niet echt. Ik had graag meer van de vergelijking gelezen, meer Paaltje-aan-de-horizon. De man is tenslotte een ideeënman.

Ik zie het zo: hij is in dat oord om te wachten op Nathalie, en heeft helemaal geen idealistische instelling. Dus doet hij niet meer dan nodig om niet weggestuurd te worden. Hij wacht op dat ene speciale nummer...

Ik weet helemaal niets van i-pods en ook niet van shuffelen.

Zelf ben ik altijd van de gemakkelijke, ik ken een discman en ik ken een i-pod niet dus zou ik ook tegenzin voelen om te veranderen, zeker als en discman me goed bevalt. Maar als ik jou goed begrijp was Nathalie in feite zijn discman (cd). Zij was vertrouwd en ze beviel hem goed.

Maar Nathalie wilde liever een i-pod zijn en shuffelen, met andere woorden meer verrassing in haar leven. Nu ze weg is, ziet de ik-figuur ook de charme daarvan in.

Wel een bijzondere gedachte Marjo! heb ik nog in geen recensie gelezen.

In het boek staat ook:

"Stéphanie was naast me komen zitten en zat aan me te plakken.. Waarom ze net dat moment had uitgekozen om met hernieuwde energie mijn aandacht te vangen was me een raadsel, of nee, dat was het trouwens niet, vrouwen zijn wat dat betreft net synchroniserende iPod-apparaten."

Betekent dat dan ook, in jouw theorie, dat hij afstand aan het nemen is van Nathalie?

marjo schreef : Hij heeft helemaal geen idealistische instelling. Dus doet hij niet meer dan nodig om niet weggestuurd te worden. Hij wacht op dat ene speciale nummer...

ja dat geloof ik ook inderdaad. Maar hij is wel érg sloom. ‘Nathalie was het paaltje, het werd tijd om in beweging te komen.’ zegt hij zelf.

Maar hij komt in mijn ogen helemaal niet in beweging, hij gaat inderdaad naar dat oord om Nathalie terug te krijgen en wacht op haar, maar zelfs als ze er is doet hij helemaal niets behalve een beetje apathisch alles bekijken en wordt zelfs vrienden met Ewoud.

Ik had een allerlaatste kopstoot nodig, iemand moest mij genadeloos tegen de vlakte slaan, pas dan kon ik beginnen terug omhoog te klimmen.’

Maar als hij die kopstoot krijgt doordat Nathalie hem 'niet kent' en aankondigt met de aardige, schattige Ewoud te trouwen, wil hij dood.

Hoe vond je het boek verder? Ik had verwacht dat je het niets zou vinden. Dus ben wel benieuwd naar je eindoordeel.

Dettie

Heel gek, maar met CD's houd ik niet van shuffelen, maar met m'n mp3-spelertje doe ik het altijd. Dan is het net of ik een radiostation bij me heb, dat alleen maar de muziek speelt die ik leuk vind. Wel grappig als je dan 2 keer achter elkaar hetzelfde nummer krijgt, in een andere uitvoering. Onlangs toevallig 2 keer een versie van Heroes van David Bowie.

Dat is wat Lieuwma beschrijft: het kleine geluk als dat mooie nummer voorbij komt.

"Betekent dat dan ook, in jouw theorie, dat hij afstand aan het nemen is van Nathalie? "

Dat concludeer je omdat hij Stephanie op gelijke voet zet als Nathalie? Ik weet het niet. Naarmate Nathalie wegblijft, twijfelt hij meer en meer, maar afstand nemen doet hij pas als hij met zijn brief in die auto wegduikt.

Hij ziet de charme pas als zijn discman kapot is en hij een i-pod moet aanschaffen. denk ik. Dat is het echte afscheid van zijn vroegere leven en ideeën.

Dat hij niets doet daar in dat kamp lijkt me logisch: hij wacht. En bevriend raken met Ewoud is een soort spionage. Wat voor man is dat, die man die zij boven hem verkiest? En niet verwonderlijk: hij moet erkennen dat het een aardige man is.

Dat idee van die zelfmoord vind ik heel raar. Inconsequent. Net krabbelt hij op. Op dat moment heeft hij toch al geaccepteerd dat zijn leven geen discman is, maar een i-pod? Nieuwe ronde, nieuwe kansen. En dan toch die pillen. Ik vond het niet kloppen.

Wat vind ik van het boek. We gaan nu vooral in op het verhaal, waar ik dus zoals jij al dacht hele stukken niet prettig vond om te lezen. Maar hij schrijft goed, en dat idee dat ik dus dacht dat er achter zat, die twee andere levensvisies, dat trok me wel.