Michiel Lieuwma - Paaltje aan de horizon (debuut)

Ik ben er inmiddels in begonnen en het bevalt me wel. Marie-Louise vind ik een vreselijk mens en een dictator. Haar motto lijkt te zijn: "Iedereen moet vrij zijn om de dingen te doen zoals ik dat wil." Ik heb helemaal niet het idee dat de hoofdpersoon de kantjes er van af loopt. Hij doet z'n best, maar het is in de ogen van Marie-Louise nooit goed genoeg. Het kamp van Marie-Louise lijkt meer een soort gevangenis te zijn, dan een soort commune. De enige die niets hoeft te doen en ook niets doet is Robert de Tweede en die komt er nog mee weg ook.

De hoofdpersoon doet enkel wat hij móet doen, hij toont geen enkel eigen initiatief, en als het even kan doet hij liever ook niet eens het werk dat hem opgedragen is. Hij doet alleen het hoogst noodzakelijke maar zal geen stap meer verzetten dan nodig is. Dat heeft weinig te maken met de dominantie van Marie-Louise. Het is haar oord en hij heeft zich maar aan te passen, hij móet daar niet zijn, hij heeft er zelf voor gekozen omdat hij Nathalie terug wil. Dankzij zijn gelogen status als 'schrijver' wordt er ook nog min of meer rekening met hem gehouden.

Maar lees eerst maar verder, dan zie je wel wat er gebeurt.

Dettie

Tja, ik weet het niet hoor. Ik vind Marie-Louise dermate dwingend dat je alleen daardoor al geneigd zou worden de kont tegen de krib te gooien. Marie-Louise is gewoon een vreselijke dictator, die zichzelf geweldig vindt. Robert de Tweede is de enige die overal van vrijgesteld is, omdat hij zogenaamd een groot kunstenaar zou zijn. Het is geen gevangenenkamp, maar een plaats waar mensen bij moeten kunnen komen. Ik kan Marie-Louise wel wurgen. De hoofdpersoon presenteert zich alleen als schrijver, omdat Robert de Tweede op die grond is vrijgesteld van z'n taken. Bovendien is Marie-Louise gewoon vreselijk veeleisend en dan doe je het dus gewoon nooit goed genoeg. Kijk alleen maar naar het gedoe rond de douche. De douche is al een zwijnestal voor de hoofdpersoon er gebruik van maakt, maar hij mag alles schoonmaken . Eigenlijk zou het hele kamp gewoon tegen Marie-Louise in opstand moeten komen. Voor mij heeft heeft het allemaal niets te maken met het feit dat het het oord van Marie-Louise is. Het is geen gevangenis, het is een plaats waar mensen samen moeten leven en samenleven doe je samen en niet als een dictatuur, waarbij iedereen precies moet doen wat de grote leider zegt. Marie-Louise is wat mij betreft beter op haar plaats in de een of andere dictatuur, als kampbewaakster.

Ja maar die mensen zijn er wel vrijwillig. Ze kunnen weggaan wanneer ze willen. Ik zou allang weg zijn vanwege die Marie-Louise tenminste.

Maar sommige mensen hebben juist zo iemand/die dwang/die druk nodig om tot iets te komen.

Maar lees het boek eerst maar uit dan zie je wel wat er gebeurt.

Dettie

Toch zit er verschil tussen een beetje druk en de manier waarop Marie-Louise zich gedraagt. Ik begrijp ook totaal niet waarom de mensen er toch willen blijven, maar goed ik ben toch al niet zo vreselijk sociaal. Dat bedoel ik dan niet in de zin dat ik geen rekening houd met anderen, maar meer in de zin dat ik niet continu interactie met andere mensen wil. Een groepsreis is voor mij al een aardige belasting. Ik wil me echt kunnen afzonderen. Dit jaar ga ik met m'n vader op een riviercruise en ik hoop dat dit een beetje bevalt. Een boot is natuurlijk groot en je hebt een hut waar je je terug kunt trekken, terwijl je ook regelmatig van boord gaat, dus ik hoop dat het meevalt.

Ik heb me zelf wel eens een 'einzelganger die niet goed tegen alleen zijn' kan genoemd.

Ik heb de indruk dat de hoofdfiguur eigenlijk best graag weg wil maar dat alleen de wens om Nathalie te zien, in de hoop dat hij de relatie weer kan herstellen, er voor zorgt dat hij toch blijft. Hij heeft haar kennelijk echt nodig. Ergens kan ik me dat wel voorstellen, maar ik geloof niet dat ik zelf zo ver zou gaan.

Ik denk dat sommige mensen de druk van Marie-Louise accepteren omdat ze ervan houden geleid te worden. Dan hoeven ze zelf niet na te denken en keuzes te maken. Dat kan voor mensen heel prettig zijn.

Als ik bijvoorbeeld een studie volg, vind ik het wel prettig als ik opdrachten krijg die voor een bepaalde datum gedaan moeten zijn. Als ik die stok achter de deur niet heb dan stel ik het 'huiswerk' steeds uit. En zo kan het ook zijn met mensen die in een oord zoals dat van Marie-Lousie zitten. Maar je hebt in Engeland bijvoorbeeld ook van die hidihi-hodiho campings waar de gasten verdeeld worden in bijv. yellowcoats en bluecoats en zo als groep aldoor vermaakt/bezig gehouden worden. Is in feite hetzelfde. Mensen kiezen daar gewoon voor.

Ja de hoofdfiguur zou denkelijk niet eens naar Marie-Lousie gegaan zijn als hij Nathalie niet terug wilde dus hij zal wel moeten blijven tot Nathalie verschijnt, want hij wil haar wél terug. Het is denkelijk al heel wat voor hem dat hij dit gedaan heeft.

Dettie