Marc Poorter - De waarheid en het koninkrijk (debuut)

Dettie schreef : Ja, het boek maakt je af en toe flink je wenkbrauwen optrekt. Er schijnt trouwens wel een vloeistof te zijn dat wel mag en bloed kan vervangen.

Vader is er volgens mij aan zijn haren bij getrokken door moeder, maar de jongen, Mario, heeft ook zo zijn bedenkingen. Hij gelooft wel maar er zijn dingen die hij betwijfeld.

De tijd waarin het verhaal zich afspeelt was voor mij ook herkenbaar, ik denk dat ik ietsje ouder ben (57) dan jij.

Dettie

Ja, over dat vervangende bloed wordt inderdaad in het boek gesproken. Ik meen van m'n moeder wel eens gehoord te hebben dat het dan om bloedplasma gaat, dus zonder de rode bloedlichaampjes.

De vader lijkt er inderdaad door de moeder bij getrokken te zijn. Hij doet niet zo veel moeite, maar z'n gezwaai met de bijl vind ik toch ook wel merkwaardig. Wat ik ook vreemd vind is dat de zoon, als hij 'gezondigd' heeft, niet door z'n ouders ter verantwoording wordt geroepen, wat volgens mij toch de meest normale gang van zaken is, maar dat de groepsleider zich daar over uit meent te moeten spreken.

Tot nu toe heb ik de indruk dat Mario het zich allemaal een beetje aan laat leunen. Hij wil Silvia redden, dus daaruit blijkt dat hij ergens wel gelooft, maar als hij met z'n vader mensen moet bekeren, heb ik niet echt de indruk dat hij er veel problemen mee heeft als z'n vader het er een beetje bij laat zitten. Ik vermoed dat z'n zus heel anders zou reageren op het gedrag van de vader.

Ik ben inderdaad iets jonger (55). Ik zat in Den Haag op school.

Inmiddels zit ik in het tweede deel van het boek en vond ik Mario in het eerste deel nog wel een beetje sympathiek, nu heeft hij al m'n sympathie wel verloren. Hij laat zich meeslepen in het bedrog van twee Surinaamse broeders, die pretenderen dat ze bijstandsmoeders en alleenstaande vrouwen (dus juist de zwakkeren) met 15 gulden per maand in 15 jaar rijk te kunnen maken. Als Mario een beetje na zou denken, zou hij toch wel moeten kunnen bedenken dat dit onmogelijk is. Hij zit nota bene in de verzekeringen, dus hij moet toch wel enig verstand van geld hebben. Tegelijkertijd verkondigt hij nog steeds dat de wereld binnen afzienbare tijd zal vergaan, dus dan hebben ook die bijstandsmoeders niets meer aan dat geld, gewoon omdat ze dan toch dood zouden zijn, als ze zich niet bekeerd hebben. Dat hij nu zelf ook bedrogen wordt is wat mij betreft in zekere zin z'n verdiende loon. Als je met oplichters in zee gaat, kun je dat verwachten. Dat de kerk de broeders blijft verdedigen en Mario verwijt dat hij z'n personeel moet ontslaan is in zekere zin bijzaak. Eigenlijk zouden de twee Surinaamse broeders natuurlijk al lang voor hun oplichterij door de kerk gestraft moeten zijn.

Ja en dat is denk ik ook wat de schrijver wil laten zien.

Dat alles wat krom is rechtgepraat wordt door de kerk. Als de kerk maar zieltjes wint.

De waarheid is ver te zoeken.

Dettie

Dettie schreef : Ja en dat is denk ik ook wat de schrijver wil laten zien.

Dat alles wat krom is rechtgepraat wordt door de kerk. Als de kerk maar zieltjes wint.

De waarheid is ver te zoeken.

Dettie

Mario wordt er ook als hij z'n geloof uiteindelijk echt lijkt kwijt te raken, niet echt sympathieker op.

Mario is wel een kind natuurlijk als hij overspoeld wordt door de Jehovaleer.

Zijn zus is ook erg fanatiek erin, daar vindt hij ook geen steun bij. - Hoe vind je die zus overigens? -

Wat vind je niet sympathiek aan Mario?

Ik denk dat de schrijver wilde laten zien hoe het er aan toegaat binnen de Jehova's getuigen. Dat eerlijk zijn niet bovenaan staat. Maar wel het geloof. Als je maar Jehova Getuige bent en blijft, of je de boel bedondert of losse handjes hebt maakt niet uit als je maar het geloof uitdraagt.

Mario is ook vreselijk zoekende, hij denkt dat de wereld vergaat. Maar daarna weet hij het ook allemaal niet meer.

Ga er maar aanstaan, er wordt je verteld dat je in het Koninkrijk komt waar iedereen 30 jaar oud is en dat gaat niet door.

Mario leeft daar helemaal naartoe. Dan stort alles in als het niet zo blijkt te gaan. En wat dan...

Ook daar wordt weer een draai aan gegeven, maar wat moet je nog geloven?

Dettie

De zus van Mario vind ik ook tamelijk eng, net als haar man overigens.

In de eerste plaats laat Mario zich wel erg gemakkelijk meeslepen in het bedrog van de broeders. Hij kan net zo goed zeggen dat hij daar niet aan mee wil werken. Het idee dat mensen door 15 gulden per maand te geven in 15 jaar rijk kunnen worden klopt gewoon niet. Dat kun je volgens mij op je 10 vingers natellen en de eigenaar van een verzekeringskantoor moet dat toch zeker kunnen. Het gaat bovendien om een kwetsbare groep mensen die op deze manier geld afhandig wordt gemaakt. Daarnaast verkondigt men nog altijd even vrolijk dat het snel afgelopen kan zijn met de wereld, hetgeen ik dus ook al niet echt kan rijmen met de verkoop van een product waar mensen pas over 15 jaar (als ze er volgens de voorspellingen van de Jehova's getuigen helemaal niet meer zijn) wat aan hebben. Mario gedraagt zich vreemd richting z'n vrouw, laat zich van de trap vallen en dergelijke en gaat vreselijk drinken. Als hij dan van z'n geloof is gevallen vertelt hij aan een vrouw die hij in een bar ontmoet, dat hij miljonair is. Dat vind ik ook niet erg eerlijk en dat maakt hem er, ondanks de ellendige omstandigheden waar hij, deels ook door eigen toedoen, niet sympathieker op.

Tja, de wereld is niet vergaan op 1 januari, maar in plaats dat hij daardoor tot inkeer komt, blijft hij geloven in dezelfde kletspraatjes. In het eerste deel is hij zoekende. Dan is hij kwetsbaar, want uiteindelijk nog maar een kind. Als hij volwassen is, ligt dat toch een beetje anders. Dan is hij verantwoordelijk voor z'n eigen doen en laten.