Jonathan Dee - Privileges

Het boek laat je ontredderd en met een leeg gevoel achter.

zie www.leestafel.info/archief/romans-volwas...athan-dee-privileges

Dettie

Wat een verhaal heb je er van gemaakt! Het trekt mij niet. Hoe kwam jij er bij dit te lezen?

Door de aanbeveling van de uitgever, daardoor leek het me wel wat. Zie hieronder. Vooral dat op het verkeerde been zetten trok me wel. En deze uitgever heeft vaak goede romans.

Het huwelijk van Adam en Cynthia Morey is werkelijk perfect: deze twee jonge, slimme, sociale en chronisch ongeduldige mensen lijken voor elkaar gemaakt te zijn.

Ze krijgen vroeg kinderen en hebben een onwankelbaar geloof in hun toekomst. Ze worden eerst rijk, en dan stinkend rijk. De jaren gaan voorbij, de kinderen groeien op in een vanzelfsprekende overdaad. En juist zij worstelen met de privileges.

Dee schreef een wervelend én provocerend verhaal over leven in grote rijkdom, innige familiebanden en één altijd durende liefde. Hij speelt genadeloos met het verwachtingspatroon van de lezer en zet hem constant op het verkeerde been.



Dettie

En je vind dat dat dus tegenvalt? Je hebt het wel over plotselinge wendingen, maar is daaromheen het verhaal niet mooi?

Hoe is de stijl eigenlijk? Je vertelt wel het verhaal, maar vind je het wel of niet goed geschreven?

Het verhaal springt af en toe onverklaarbaar en onverwacht over op een ander personage. Je moet soms goed opletten over wie het nu weer gaat. [...]

Het hele verhaal is nogal koel gebracht en toch broeit er onderhuids steeds iets. Het verhaal zelf kabbelt maar voort en eigenlijk begint dat perfecte stel je knap te vervelen. Veel ruggengraat tonen ze niet, hun medemens interesseert ze nauwelijks. [...].

De gebeurtenissen staan los van elkaar maar denderen wel in een sneltreinvaart voorbij.

Het boek laat je ontredderd en met een leeg gevoel achter. Er is weinig balans in het verhaal. Al het enerverende wordt in het eind van het verhaal gestopt en de gebeurtenissen volgen elkaar zo snel op dat je het nauwelijks bij kunt benen. Het enige voordeel is dat het slaperige gevoel dat het boek aanvankelijk opwekte helemaal verdwenen is. Maar zo abrupt als alle actie opkwam zo plotsklaps is het ook weer voorbij.

Tot mijn verbazing, maar misschien mis ik de essentie van het verhaal, was het boek genomineerd voor de Pulitzerprijs 2011.

Ik ken betere boeken die zo'n prijs denkelijk meer waard zijn.

Met het bovenstaande bedoel ik ook de stijl. Ik had nu alleen mijn mening IN het verslag verweven ipv onderaan.

Kennelijk is verandering niet altijd verbetering want het komt dus niet over hoe ik het geschreven vind.

Dettie

Dit vertelt mij inderdaad niet hoe de stijl is, maar hoe de schrijver het in elkaar heeft gestoken. Ik bedoel: je kan een kortaffe staccatostijl hanteren, of juist in lange vloeiende zinnen vertellen. Met alle variaties daaromheen. Ik wilde weten of je het op zich wel prettig lezen vindt.

Als je zegt dat het stel je irriteert, is dat dan vanwege het verhaal dus omdat ze doen wat ze doen? Of is dat ook omdat het warrig geschreven is?

(pff, moeilijk uit te leggen wat ik wil horen)