Rascha Peper - Verfhuid

Heb het boek uit, en loop er nog over na te denken,

wat bij mij altijd een goed teken is,

zeer de moeite van het lezen waard,

met bekende Rascha Peper thema's als obsessieve verzameldrang en de dood.

Minder sterk vond ik in dit boek de dialogen, vooral die tussen Kee en zijn vriend, ze deden me wat al te gemaakt "hip" aan.

Goed vond ik zoals vaak in haar boeken dat ik geboeid werd door het verhalen en vooral wilde weten hoe het afliep,

terwijl er toch ook nog een laag onder zit, en het over grote thema's gaat.

Dat maakt denk ik ook dat ik er nog in gedachte mee bezig ben.

Trouwens wat goed die link naar de schilderijen Bernadet, dank je wel,

zo krijg je een nog beter beeld bij het verhaal.

Wil

Het viel tegen vond ik. Als je het over oppervlakkig hebt, het karakter van de beide hoofdpersonen werd ook hier maar weinig uitgediept, vooral van de verzamelaar. Jammer..

Lees het verslag, klik hier! www.leestafel.info/rascha-peper

---

Is dat niet een beetje Rascha Peper eigen, dat ze personages niet echt uitdiept?

Dettie

Je kunt het ook zien als het instandhouden van het mysterie!

Welk mysterie? Waarom mensen doen wat ze doen?

Ja, de beweegredenen waarom iemand zoiets doet.

Al eens eerder gezegd, doordat de beste stukken van toneelschrijver Harald Pinter niet al hun geheimen hebben prijsgegeven, blijven ze nu nog steeds boeiend. Dat geld trouwens ook voor Samuel Beckett's Wachten op Godot. Het heeft iets ongrijpbaars.

Marjo, je hebt gelijk als je het verhaal van Verfhuid wat oppervlakkig vind. De meeste diepgang zit in de atmosfeeropbouw. Die vind ik superieur vooral als de hoofdpersoon bij de oude man op bezoek en zijn walhalla mag betreden. Daar ging ik helemaal in op.

Ook hier was het gewenst dat er een flinke roman uitkwam, in plaats van een novelle. Niettemin heeft Peper zich gerevancheerd voor het matige Wie scheep gaat.

Helaas heeft Peper nooit meer de diepgang van Russisch Blauw geevenaard.