Clarissa Pinkola Estés - De dansende grootmoeders

Oee wat lastig, dan heb ik het toch niet goed overgebracht. Ik probeer eigenlijk alleen maar de hele tijd te vertellen dat het boek heel positief met ouderdom omgaat. Het gáát ook om geestelijke kracht.

Wat de schrijfster probeert te vertellen is dat alle vrouwen een enorme kracht hebben waardoor ze altijd weer overeind komen. Dat zal inderdaad geestelijk kracht zijn. Ze zijn volhardend, neem bijv. de dwaze moeders in Argentinië. Ze houden maar vol, en gaan door.

Ik vertelde het verhaal over die dansende oudjes juist omdat ik dacht dat dát wel tot de verbeelding zou spreken omdat het een grappig verhaal is. Die oudjes die zo'n bruidegom maar laten dansen en dansen en dansen, totdat de muziek stopt. Zij zeggen dan tegen de bruid, nou die jongen is prima hoor, het is een doorzetter! Nu heb ik spijt dat ik uitgerekend dát verhaal heb genomen omdat er zo vastgebeten wordt op dat dansen.

Er is zoals gezegd ook een verhaal over vier vluchtelingen die alles kwijt, familie, bezittingen, vaderland zijn, de schrijfster vertelt daarover en hoe die vrouwen ondanks alles wat ze doorstonden toch heel sterk waren en door gingen.

Citaat uit het verhaal over de 4 vluchtelingen: (Ik hoop dat jullie het helemaal lezen.)

[...]Toen ik kind was, migreerde een groep oude vrouwen mijn leven binnen, die de gevaarlijkste* oude vrouwen waren die ik ooit had ontmoet. Want wanneer zij gemarteld werden door machten en krachten die groter waren dan zij, wanneer zij gevangen werden genomen en opgesloten, gesommeerd om te gaan liggen en een voor een te sterven, leefden ze in plaats daarvan door het licht van hun ziel. Hoewel zij op zoveel manieren werden neergehakt, kwamen ze opnieuw tot bloei. Ze groeiden als bloesemende bomen.

Zij kwamen in mijn leven als vier oude gevluchte vrouwen die uit grote zwarte treinen waren gestrompeld, de nachtelijke mist in op de perrons waar wij met intens verlangen op hen wachtten. [...]

Ik was bijna zeven jaar en leefde nog in dat stadium waarin je constant in de overgang verkeert tussen de weelderige droomwereld van de kindertijd en de grimmige wereld van de volwassenen. Ik weet nog dat ik dacht dat die reusachtige oude vrouwen, die vastberaden over de treinperrons voortbewogen, allemaal leken op donker geklede kerstmannen die door de rook waadden. Als gauw besefte ik dat ze er zo uitzagen omdat ze, naast hun pakken en koffers, gekleed waren in alle kleren die ze bezaten: de ene rafelige rok over de andere vreselijke haveloze rok; de ene gescheurde blouse over de andere besmeurde blouse, alle paren sokken die niet bij elkaar pasten, alle versleten schorten.[...]

Nu na maanden in de kampen te hebben geleefd, zaten de wangen en de neuzen van de oude vrouwen nog altijd vol blaren door het vele dagen marcheren, lopen, strompelen, buigen, overgeven en kromtrekken onder het oog van de genadeloze zon, onder de vaak nerveuze en krankzinnige woedende bewakers en 'toezichthouders'. [...]

Zij dachten dat hun leven door ons werd gered, dat zij door hun komst naar Ah-meer-iek-ah hun wonden konden wassen in de miraculeueze zwarte aarde van het midwesten, dat weer een vredig leven zou beginnen. Zij wisten niet dat ze ook waren gekomen om mijn leven te redden. Zij wisten niet dat zij de volmaakte, lange en intense regen waren waar een kind dat tot stof verdroogde hevig naar verlangde.

Zij brachten rijkdom, gewoon door er te zijn. Ook al waren ze beroofd van hun geliefde voorouderlijke huis, beroofd nu van kinderen en echtgenoten, tot op hun botten ontdaan van hun iconen, van de bevrediging van de witte kleden die zij weefden, hun heilige plaatsen, hun dorpsleven zoals ze dat hadden gekend, beroofd van de simpele vertroosting van het voorouderlijk woud waar ze vlakbij hadden geleefd en alle medicijnen daarvan; beroofd van het vermogen om de dochters, de zonen, hun lichamen, hun privacy, hun eerbaarheid te beschermen - ze waren er ondanks dit alles in geslaagd vast te houden aan het essentiële en veerkrachtige Zelf. Het Zelf dat niet sterft, het Zelf dat nooit sterft.

Deze oude vrouwen waren voor mij het eerste absolute bewijs dat de ziel, ook al is de huid ervan geschaad, opengehaald of geschroeid, niettemin regenereert. [...]

De oude vrouwen van de familie sneden een diepe deur uit in het kind dat langzaam tot verkalking was gedwongen. Zij toonden mij een opening naar de diepte van de psyche, [...] Zij onthulden voor mij de lagen in de psyche waar je constant vervuld kon zijn van ideeën, uitvindingen en volharding in het beleven van wat je gepassioneerd realisme zou kunnen noemen - een leven vervuld van passie en geïnspireerd door de rede. Het waren deze geliefde 'vreemdelingen' die mij redden van het verval in de zinloosheid van een zorgvuldig gecultiveerde conformiteit.

*gevaarlijk oude vrouw ... daarmee wordt verwezen naar de 'gevaarlijke' vrouw uit mythen en sprookjes, die uiteindelijk steeds weer de reddende en beschermende vrouw blijkt te zijn.

Dit is dus het meest 'sombere' uit het boek en laat een deel van de kracht van een vrouw zien. Andere hoofdstukken gaan weer over andere soorten krachten die een vrouw ook bezit. Het Zelf wat hier genoemd wordt komt verder niet voor, het is dus geen zweverig gedoe.

Dettie

'Deze oude vrouwen waren voor mij het eerste absolute bewijs dat de ziel, ook al is de huid ervan geschaad, opengehaald of geschroeid, niettemin regenereert. [...]

De oude vrouwen van de familie sneden een diepe deur uit in het kind dat langzaam tot verkalking was gedwongen. Zij toonden mij een opening naar de diepte van de psyche, [...] Zij onthulden voor mij de lagen in de psyche waar je constant vervuld kon zijn van ideeën, uitvindingen en volharding in het beleven van wat je gepassioneerd realisme zou kunnen noemen - een leven vervuld van passie en geïnspireerd door de rede. Het waren deze geliefde 'vreemdelingen' die mij redden van het verval in de zinloosheid van een zorgvuldig gecultiveerde conformiteit.'

Ik had even nog het idee dat het boek mij best zou kunnen bevallen, als ik niet eerst jouw verslag had gelezen. Ik dacht dat het wel eens jouw interpretatie zou kunnen zijn waardoor het mij afstoot. Het zou best kunnen zijn dat ik er helemaal niet zo'n positieve boodschap uit zou halen, maar er iets heel anders van zou maken. Maar uit bovenstaand citaat maak ik op dat dat niet het geval zal zijn.

Ik vind dit overdreven. Het ligt er te dik bovenop. Dat spreekt mij echt helemaal niet aan.

Jammer! Want het is zo mooi geschreven.

Het meisje die dit verhaal vertelt moest op dansles en allerlei 'beschaafde' dingen doen. (tot verkalking gedwongen) Zij vond de vrouwen een verademing, die ware echt en puur en hielden zich niet bezig met de vraag of je schoenen wel gepoetst waren en er geen vlekken in een jurkje zaten enzo.

Een citaat blijft natuurlijk uit zijn context gehaald en ik denk dat je sommige gedeelten wel mooi vindt maar het eind, de 'gebeden' (ode aan alle vrouwen) niet.

Ik wil natuurlijk altijd graag m'n enthousiasme delen en hoop dan dat jullie het ook mooi vinden en dat lukt nu niet maar ja, ik kan moeilijk roepen jullie móeten het mooi vinden haha.

Dettie

Ik vind de citaten wel mooi eerlijk gezegd. Het lijkt me geen luchtig boek maar het is toch wel de geestelijk kracht die beschreven wordt. Ik begin te begrijpen waarom Dettie hier een positief gevoel aan overgehouden heeft.

nee luchtig is het niet, het is gewoon mooooooi

Dettie

Dettie, je vecht voor dit boek, of je leven er van afhangt! Onze bieb heeft het en als ik klaar ben met door de "Sneeuw" van Pamuk te ploegen, het biebboek wat hier ligt (Hoeveel regen, 331 pag.) uit is en mijn reservering bij de bieb (Open city) er nog niet is, dan maak ik tijd voor de grootmoeders.