Detlev van Heest: De verzopen katten en de Hollander (debuut

En daarom vind ik die verzopen katten heel erg mooi. Ik vind de vergelijking met Voskuil ook helemaal mank gaan.

Wat vind je tot nu toe van dit boek, Dettie? Minder betrokkenheid met de Japanners, dat klopt wel, maar met de verteller toch wel?

Ik heb mezelf deel twee dat in Australië speelt cadeau gedaan, maar het moest besteld worden.

Ik weet het nog niet Marjo wat ik er van vind. Ik vind het aardig maar mis juist de toon van Voskuil.

Tot nu toe zou het zich overal kunnen afspelen, ik lees alleen nog over een steeg en beddegoed dat al dan niet buiten hangt en buren die elkaar dagzeggen. Ook wordt er veel theegedronken.

Het enige dat eventueel Japans zou kunnen zijn is het uitdoen van de schoenen en het vele buigen.

De schrijver is redelijk betrokken bij mevrouw Suzuki maar dan als mens tegenover een mens. Maar Japanse cultuur of betrokkenheid bij het land zelf... nee, dat is er (nog) niet.

Dettie

Ik vind dat er wel inzitten, maar ik vond vooral de manier waarop hij er mee omging mooi. Het kleine in het dagelijkse leven, het gewone theeleuten op z'n Japans, de manier ook waarop de Japanners onderling met elkaar omgaan en daarover praten.

(En tja, ik had toch al wel eerder vermeld dat ik de vergelijking met Voskuil niet juist vond? Had je maar naar mij moeten luisteren...ha ha)

Je hebt het zeker niet uitgelezen, Dettie? Als je Voskuil verwachtte, dan is dat vooral in het eerste deel over Mevrouw Suzuki. Nu heb ik behalve Het Bureau ook De moeder van Nicolien gelezen en dat is precies Mevrouw Suzuki. Ik vond dit eerste deel dus wel erg Voskuil-achtig, met name de dialogen. In de volgende delen wordt dat minder, maar er komt dan wel wat meer diepte in het verhaal. Je krijgt langzaamaan een beeld van Van Heests karakter. Dat is bij tijd en wijle zonder meer "raar" te noemen. Hij is zeer sociaal, erg begaan met de buren voorzover ze hulp behoeven. Is het deels uit nieuwsgierigheid? Wie zal het zeggen? Daarnaast is hij een groot dierenliefhebber, op het belachelijke af. Die karaktertrek deed me aan Nicolien denken. Ook zo rechtlijnig, zonder boodschap aan de realiteit en de onlogica negerend. Na het deel over Mevrouw Suzuki sluipt er ook humor in het verhaal, doorgaans door Van Heests zelfspot.

Ik geloof niet dat het huwelijk slecht is/was, Marjo. Annelotte probeert hem voortdurend af te remmen, zijn acties tot normale proporties terug te dringen, maar hij is loei-eigenwijs. Annelotte wordt in die corrigerende rol gedwongen, maar is zelf ook heel sociaal (de lening aan die klaploper en inderdaad dat koekjesbakken). Van Heest noemt zichzelf een nietsnut en voelt zich onzeker. Dat zal nu wel over zijn!

Ik vond het een erg goed boek. Ik ga PLeun ook nog lezen!

Ik weet helemaal niets meer van dat boek berdine.

Maar we zaten toen midden in een enorme flatrenovatie dus het kan best zijn dat ik gewoon de rust niet had voor dat boek.

Ik ga eens in de debuutboekendoos kijken of ik het boek heb.

Vermoedelijk heb ik mijn eerste exemplaar weggegeven.

Dettie

'Pleun' wacht nog..ik kom er niet toe.

Blijkbaar dacht ik dat het niet goed zat tussen die twee? Maar ze gaan toch ook uit elkaar, of herinner ik me dat niet goed?