Ivo Victoria - Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won

Omdat je onlangs op het forum stelde dat je een aversie hebt tegen hypes, vraag ik me inderdaad af, of je al bevooroordeeld was..

Ten behoeve van Ivo hoop ik dat maar.

Anderzijds: smaken verschillen, en oordelen ook.

Ik zag Ivo niet als een hype hoor. Maar omdat iedereen zo enthousiast is had ik er meer van verwacht. Je kan beter niets weten van tevoren.

Ik heb geprobeerd het met 'enthousiaste ogen' te lezen maar het wilde niet echt lukken. Ik vond het ook moeilijk om onder woorden te brengen wat me tegenviel omdat je wel ziet dat Ivo Victoria op sommige momenten goed, boven de middelmaat, kan zijn.

Dettie

Dat weet je dus nooit meer.

Maar het is wel een van de redenen waarom ik eigenlijk nooit van te voren recensies, verslagen of achterflappen wil lezen.

Marjo schreef : Maar het is wel een van de redenen waarom ik eigenlijk nooit van te voren recensies, verslagen of achterflappen wil lezen.

Hoe selecteer jij de boeken die je wilt lezen Marjo?

Er verschijnen elke week weer ontzettend veel nieuwe titels!

Wat maakt dat je dat ene boek wel gaat lezen en dat andere boek links laat liggen?

Jeannette

Net als Marjo heb ik enorm genoten van "Hoe ik nimmer etc."

Ik heb de roman gelezen als het verhaal van Ivo, een man van halverwege de dertig, die terugkijkt op zijn jeugd.

Ivo, de hoofdpersoon, is een opscheppertje die zich verliest in een fantasiewereld om zich te onttrekken aan de realiteit. Hij voelt zich verheven boven de anderen in het dorp. Zijn vriend Dries kijkt naar hem op. Maar wanneer Ivo op de middelbare school zit, laat hij Dries, die afkomstig is uit een arbeidersgezin en minder goed kan leren en naar de ambachtsschool gaat, vallen.

Als volwassene kijkt Ivo terug op zijn leven; hij ziet een leven vol met herhalingen van verkeerde zetten.

- 'Niemand is zo beloftevol geweest als ik.'

- 'De kansen lagen in het verleden en ik heb ze niet benut.'

Na de middelbare school was Ivo het dorp ontgroeid en vertrok hij naar de stad. Later emigreerde hij met zijn partner naar Amsterdam.

Na een grote teleurstelling in het leven, ik meen me te herinneren dat er sprake was van een miskraam, (het boek zit nu in de vakantiekoffer van mijn zoon) keert Ivo terug naar het dorp om schoon schip te maken met de leugens uit zijn verleden.

Het leven in het dorp is gewoon doorgegaan. Mensen zijn getrouwd, zijn succesvol in wat ze doen. Niemand zit op dat bravourejongetje van vroeger te wachten.

Het heeft mij niet gestoord dat het boek een open einde heeft.

De toon van het boek vond ik heel bijzonder; soms hilarisch, soms ontroerend.

Hoe ik nimmer etc.: voor mij een prachtig boek over vriendschap, afkomst en de loop van het leven.

Jeannette

Tjemig een gewetensvraag...ik zal eens nadenken, want eigenlijk heb ik geen idee...