Amélie Nothomb: Met angst en beven

Gaat het niet om de manier waarop??

Zoals die secretaresse behandeld wordt en zij alles over haar kant laat gaan, zie je zoiets hier gebeuren? En Amélie zou hier toch allang buiten gegooid zijn, terwijl ze haar ginds haar contract uit laten dienen, op wat voor manier dan ook. En niemand zegt iets. Dat is toch niet iets wat hier kan? Iemand als tolk aannemen en dan als wcjuf laten werken??

Daar heb je gelijk in, hoewel ik inderdaad wel heb meegemaakt dat een secretaresse altijd en eeuwig uitgescholden werd. Ik snapte nooit dat ze het pikte! Ze werkte daar al jaren en die man was werkelijk érg onbeschoft. Maar een tolk als wc-juf nee dat gebeurt hier inderdaad niet.

Bernadet

Marjo schreef : Gaat het niet om de manier waarop??

Zoals die secretaresse behandeld wordt en zij alles over haar kant laat gaan, zie je zoiets hier gebeuren? En Amélie zou hier toch allang buiten gegooid zijn, terwijl ze haar ginds haar contract uit laten dienen, op wat voor manier dan ook. En niemand zegt iets. Dat is toch niet iets wat hier kan? Iemand als tolk aannemen en dan als wcjuf laten werken??

Nee, inderdaad, het komt volgens mij vooral omdat ze westerse is. Japan is een erg hierarchische cultuur, het stikt er van de (voor ons onnavolgbare) gedragsregels. Typerend voor haar annalyse van de Japanse cultuur vind ik het stukje waarin de hoofdpersone tijdens een bulderpreek (dat is een understatement) verteld dat ze nu de geschiedenis van Japan begrijpt omdat ze tot alles bereid zou zijn om de tirade te laten stoppen: Het invallen van Mantsoerije (gebied in China), Kamikazepiloot worden, etc.

Het is een hilarisch boek, maar ook erg deprimerend, ik herken het wel een beetje.

Maar ik ontken zeker niet dat er in Nederland ook veel mensen tot de grond van hun wezen worden afgebroken en gefnuikt door collega's en meerderen. Een wrange situatie die ik niet begrijpen kan.

Ik heb het boekje uit!

Heerlijk! Boordevol ironie, van een afstand beschrijft ze de gebeurtenissen, op zo'n wijze dat je de meest huiveringwekkende vernederingen leest met een ingehouden lach, want hardop lachen is moeillijk te combineren met doorlezen.

Dit is in mijn ogen het mooiste stukje in het boek, de apotheose:

'Beste Sneeuwstorm, als ik zonder veel moeite het werktuig van je genot kan zijn, ga dan gerust je gang, laat je ijskoude, harde vlokken en je vlijmscherpe hagelstenen maar op me los, je wolken pakken zich woedend samen, ik zal met plezier de stervelinge zijn die verdwaald is in de bergen waarop ze hun drift koelen, ik krijg al hun ijzige druppels spuug in mijn gezicht, dat doet me niks en ik vind het prettig om te zien hoe gretig je je beledigingen op me afvuurt, je schiet met losse flodders, beste sneeuwstrorm, en ik wilde niet geblindddoekt voor je executiepeloton verschijnen, want ik verlang er al zolang naar om die wellustige blik in je ogen te zien'.

'

Ik heb ook het boek gelezen, het enige dat ik storend vind is echter inhoudelijk, ivm de cultuur daar, dat men zomaar iemand van een redelijk belangrijke positie tot een "wc-madam" kan schoppen.

Voor de rest heb ik hardop gelachen met dit boek. Aanrader

Davy