Victor Meijer - Miskend talent (debuut)

Hm, misschien werkt dat wereldje zo, dat kan. Vind je dat hét thema?

Natuurlijk zit er de kritiek op de kunstwereld in, maar voor mij is het vooral het verhaal van de ontwikkeling van een jongeman die inziet dat de wereld niet op hem zit te wachten, dat hij er iets voor moet doen om iets te bereiken. Van eigenwaan tot realiteit.

Natuurlijk blaast hij hoog van de toren en vindt hij zichzelf wel heel erg geweldig. Maar hij weet ook dat hij écht goed is, niet een middelmatige kunstenaar en hij wil zich dus niet aanpassen aan de heersende 'mode'.

Dus ja, dat vind ik wel het thema, hij moet teveel van zichzelf opgeven, hij mag geen eigen identiteit hebben. Hij moet 'glitters en marmerpoeder' gebruiken om geaccepteerd te worden als kunstenaar.

Vandaar ook dat hij op het laatst 'verdwijnt'. Alleen zijn hand met het champagne/whiskyglas blijft over... En zelfs die hand verdwijnt op het laatst.

Hij moet zijn eigen ideeën opgeven en opgaan in de massa.

Maar dat zijn mijn persoonlijke gedachten dus.

Dettie

Natuurlijk zijn dat jouw gedachten, we interpreteren een boek allemaal naar eigen inzicht! Niks mis mee.

Ik had het gevoel dat het einde open bleef. Op dat moment moet hij zich aanpassen (de realiteit), maar het zou heel goed kunnen zijn dat het tijdelijk is en hij alsnog die grote kunstenaar wordt. Dat weet de lezer alleen niet.

Wij moeten ons nu eenmaal conformeren, aanpassen aan bepaalde omstandigheden, maar dat belet je toch niet om er boven uit te stijgen? Je moet er voor werken om die kans te zien en te grijpen, leert oom Diego hem.

Ja oom Diego zegt inderdaad:

Een laffe hond zoals jij besluit helemáál niet te vechten. Jij trekt liever bij m'n malle zus in - en die Gruis van je heeft je nog wel een huis aangeboden!.

- Ja, en in ruil daarvoor had ik zijn stijl moeten schilderen.

- Wat dan nog? Schilder je een paar jaartjes in zijn stijl. [...] Maar nee, jij jankt liever."

Maar dat is dan wel idioot. Een leerling die niet de kans krijgt zichzelf te zijn en niet zijn eigen werk kan maken... Leer je dan wel iets? is voor mij dan de vraag. Hooguit enkele technieken maar dat is het dan ook. Je moet dus een paar jaar inleveren om later 'gezien' te worden, om later verzekerd te zijn van steun. Voor mij is het puur egoïsme van de leraar en ook omkoperij.

Dettie

Je zou het kunstenaars en docenten moeten vragen, maar ik denk inderdaad dat je eerst een basis moet leren om het dan pas los te kunnen laten. Dus eerst de technieken en alle mogelijkheden en pas dan je eigen stijl.

Het zou natuurlijk niet alleen Gruis moeten zijn, maar dat weten we dan verder niet.

Dat hij technieken moet leren weet hij ook wel. Het gaat er om dat hij precies moet doen wat Gruis zegt en niet anders.

Zoals o.a. dat glitter gebruiken en marmerpoeder. Gruis chanteert hem, als hij niet doet wat Gruis zegt kan hij de opleiding wel schudden. Daar begon het hele verhaal mee, Misschien moet je naar een ander vak uitkijken terwijl Gruis Manolo in feite het grootste talent vindt dat hij in jaren is tegengekomen. (Gruis is erg invloedrijk in de kunstwereld.)

Dát is waar Manolo zich zo tegen verzet. Hij wil niet de marionet van Gruis zijn.

Dettie