Victor Meijer - Miskend talent (debuut)

Allemaal goed en wel, maar ook kunstenaars moeten zich wel eens aanpassen. Net als iedereen. Alsof andere opleidingen alleen maar leuk zijn!

Als hij niet in staat is om zonder die academie een beroemd schilder te worden (zoals blijkt) dan moet hij zich aanpassen.

Natuurlijk kan je daar een boek over schrijven, kan je er een punt van maken, maar dat vind ik dan niet goed genoeg.

Hoe moet ik dat zeggen, het is een beetje een schot voor open doel. Het is een beetje zeuren.

Ik denk dat we een beetje langs elkaar heen praten Marjo.

Natuurlijk moet iedereen altijd dingen doen die niet leuk zijn of vervelend zijn, dat is bij elke opleiding en bij elk werk zo.

Jij vindt Manolo een zeur, een jongen die zichzelf té geweldig vindt, een verwend joch die maar gewoon aan de slag moet en niet moet zaniken over zo'n leraar.

Zelf denk ik dat Manolo heel goed weet dat hij nog veel dingen kan en moet leren en dát wil hij ook wel, maar hij wil niet dat een leraar de macht heeft te zeggen dat 'hij beter een ander vak kan leren' als hij niet exact doet wat die leraar zegt. Manolo wèèt ook dat Gruis hem dingen kan leren.

Nadat hij van school is gegaan hoort hij ook steeds de stem van Gruis in zijn hoofd die hem aanwijzingen geeft in technieken. Maar hij weet dat Gruis hem zo erg zijn wil oplegt dat zijn eigenheid, zijn eigen kunst, zijn originaliteit daaraan kapot gaat. Hij gaat dan op in rook zoals het eind ook aangeeft. Er blijft niets meer van Manolo zelf over, alleen maar een kloon van Gruis.

Jij zegt: Nou als Manolo zo goed is dan moet hij het zelf ook redden maar dat is dus juist de ellende. Gruis is zo machtig in de kunstwereld dat hij zonder Gruis niets kan bereiken. Hij is een leerling van Gruis. Gruis kan hem maken en breken in de kunstwereld. Als Gruis zegt Manolo stelt niets voor, ik wijs hem af, dan kan hij zijn hele carriere wel schudden, hij móet wel terug en precies doen wat Gruis zegt.

Dettie

die nu verder niet meer weet hoe ze moet uitleggen wat ze bedoelt.

Ik denk dat onze insteek anders is. Ik heb het gevoel dat jij je meer richt op het verhaal op zich, terwijl het mij meer gaat om het waarom van de schrijver.

Ik ben van mening dat Victor Meijer wel kan schrijven, maar ik heb niets met dit verhaal.

Ja je hebt gelijk, bij mij gaat het eigenlijk altijd om het verhaal.

En over het waarom van de schrijver denk ik minder tot zelden na. (Dan zou ik bijv. bij chicklits, bouquetreeks enz. me dat constant af kunnen vragen. Sorry voor de liefhebbers)

Heel soms heb ik dat wel zoals bijv. bij Julien van Owen Donkers, toen vroeg ik me echt af waarom dat geschreven was.

Ik heb even gegoogleled op 'Victor meijer' en vond dit

En wat zegt die titel dan over jou?

“Het verhaal gaat over de ondergang van een student met een te hoge dunk van zichzelf. Hij staakt zijn studie, maar in plaats van een verbetering, leidt dat tot verslechtering van zijn situatie. Ik heb zelf iets vergelijkbaars meegemaakt; zo’n periode kan een slechte herinnering worden, of een roman. Ik koos voor het laatste.“

Je bent dus ook ooit met je studie gestopt?

“Ja, ik ben na twee jaar kunstacademie afgehaakt. Het was één en al treurnis: docenten voerden onderling oorlogje, met de leerlingen als wapen. Achteraf gezien had ik de kunstacademie beter helemaal aan me voorbij kunnen laten gaan, maar dan had ik dit boek weer niet geschreven, natuurlijk.”

Hier staat de rest www.cjp.nl/lezen/redactioneel/item3467/1..._Miskend_Talent.html

(Diep in zijn hart vindt hij zichzelf geniaal, dat moet je wel voelen zegt hij om verder te komen)

Dat "docenten voerden onderling oorlogje, met de leerlingen als wapen." zag ik de hele tijd in het verhaal.

Dettie

Ik denk dat ik nog niet duidelijk genoeg ben geweest.

Niet alleen de vraag waarom hij dit geschreven heeft - dat neem ik wel aan dat hij het kwijt wilde - maar meer waarom op deze manier, waarom die toon, waarom die stijl, waarom dat in mijn ogen zeurende toontje. Wat wil hij van de lezer?

Ik hoef ook geen expliciete antwoorden op mijn vragen, daar gaat het niet om, maar het is wel zo dat de manier waarop hij het gedaan heeft ( de antwoorden dus) bepalen wat ik vind van dit boek.

Het is een beetje mode dat zeurende toontje, het is de laatste tijd vaak dat een boek 'zeurend' wordt geschreven vind ik. Of misschien zijn jonge mensen meer aan het zeuren?

Dettie

die nu moet lachen want in het boek zet Manolo zich juist af tegen de mode.