Albert Camus - De vreemdeling

Het leven zien als absurditeit kan overkomen alsof iemand het leven als zinloos ziet maar toch is het heel wat anders. Bij absurditeit is het meer het leven als een groot spel zien. Samuel Beckett zag het leven ook als absurditeit maar schreef daar op een andere manier over dan Camus. Maar het werd bij Beckett ook vaak als negatief ervaren. Terwijl hij het leven meer als een grote grap zag. Juist daardoor komt het misschien erg cynisch over.

bernadet

Ik heb me nooit verdiept in de filosofie van Camus. Ik weet alleen maar dat zijn personages niet bepaald vrolijk in het leven staan.

Ze laten alles maar op zich af komen, en doen niet eens een poging om iets beter te maken dan het is. Lijdzaam zijn ze..

Ik ga nu toch eens snel een van zijn boeken lezen.

Ik kom er op terug Marjo

Bernadet

L'Etranger, verplichte literatuur op onze school voor Frans. Pràchtig boek. De eindeloze spanning tot het schot is me na zoveel jaren (28!) nog steeds bijgebleven.

Ook net uitgelezen. Het zindert nog na in mijn leden. Ik vind het een ongelooflijk roman. Ik werd getroffen door zijn kijk op het leven als absurd, maar eigenlijk nog meer door het besef dat zijn personages misschien niet eens fictief zijn. Dat er werdelijk mensen zijn als de ik-persoon, mensen die echt een volledige ander denkbeeld hebben dan wijzelf. Terwijl wij toch aannemen dat dit denkbeeld toch ongeveer bij iedereen hetzelfde is. Juist de manier waarop hij niet wordt begrepen vind ik ongelooflijk beschreven.

Je komt welleens van die boeken tegen waarin personen (studenten meestal) dwepen met Camus. Dus toen ik laatst een boekje van Camus zag liggen voor 2,50 heb ik die gekocht. Voor zover ik het begrepen heb (en ik ben halverwege opgehouden omdat het me te ingewikkelt was) komt het erop neer dat je volgens hem twee keuzes hebt: of accepteren dat je geen gevolg trekt uit een rationele denklijn, of zelfmoord plegen. (of zoiets)

Hij bleef maar door merimieren over zelfmoord.