Albert Camus - De vreemdeling

Het is allemaal niet zo somber als jullie wel denken hoor.

om een korte (en dus onvolledige schets te geven). Hij installeert het begrip 'absurditeitsgevoel'. Elke mens, vroeg of laat, ervaart het wel eens. Het moment waarop alles zinloos en dus absurd lijkt (promotie, huis bouwen, ...), omdat de enige garantie in leven de dood is. Het enige probleem is dat we niet weten wanneer dat zal zijn (ieder heeft zijn eigen tijdslijn).

De vraag is nu: hoe moeten we op dat aburditeitsgevoel reageren. En dan zijn er 2 mogelijkheden: zelfmoord , wat voor Camus niet aan de orde is (het is niet omdat het leven zinloos is, dat je het zelf moet gaan beëindigen). Wat hij suggereert is veel rooskleuriger en intenser: GENIET intens van het leven, van elk moment, van elke gewaarwording....en doe dat niet zoals bij de romantische stroming door 5 uur aan 1 roos te ruiken en daarover te gaan dichten. Maar door van de ene roos naar de andere te hollen....van de ene indruk naar de andere...

Als je deze existentialistische benadering bekijkt, kan ik me daar zeer erg in vinden.

Nou, misschien leest niemand dit nog.....maar misschien heeft het voor iemand iets verduidelijkt...

Lang gelden alweer..maar als ik mijn eigen bericht hierboven lees, dan denk ik dat ik die boodschap van Camus althans in dit boek niet gevonden heb..

De absurditeit van het leven wordt hier wel tot in het extreme toe doorgetrokken. Meursault is echt wel een figuur die het weinig, of zelfs helemaal niet kan schelen wat er uiteindelijk met hem gebeurt, of wat hij al dan niet gedaan heeft in zijn leven. Zelfs een motivering interesseert hem niet.

Maar het absurde zit hem niet alleen in wat de hoofdfiguur in deze roman ondergaat (men kan moeilijk stellen dat hij het bewust beleeft), maar ook de wereld rondom, meer bepaald de drie belangrijke momenten waarop dieper wordt ingegaan : het overlijden en de begrafenis van de moeder, de moord, en het proces. Meursault is een vreemdeling in een wereld die hem totaal vreemd is, en omgekeerd.

Alhoewel de laatste zin van het boek verwijst naar de "dag van de terechtstelling" blijft het toch ergens onduidelijk wat Meursaults uiteindelijke lot is. Volgens mij heeft dit boek een open einde.

Je kan het leven absurd vinden, maar er toch plezier in scheppen. Dat kan tellen als zingeving, en dus is het leven niet zinloos voor je. Camus moest dit plezier misschien ontberen (of stond er niet bij stil), en daarom kwam hij uit bij zelfmoord.

Toch vond Camus dat je kon ontsnappen uit die pessemische, neerwaartse gedachtenspiraal : door je nuttig te maken voor de maatschappij. Volgens hem gaf dit ook zin aan je leven.

Ik geloof ook niet dat Meursault plezier had in het leven, terwijl hij het zinloos vond. Hij vindt gewoon nergens iets van. Hij accepteert alles wat op zijn pad komt en kiest zonder reden het een of het ander, meestal datgene wat het gemakkelijkst is.

Wat me het meest trof is de onverdraagzaamheid tijdens de rechtszaak. Het onbegrip voor zijn andere manier van denken en de oneigenlijke reden waarom hij wordt veroordeeld. De moord doet niet zoveel ter zake, wel dat hij niet in God gelooft en niet gehuild heeft bij zijn moeders begrafenis.

Pas later in het boek begreep ik de absurditeit. Meursault was een vreemd type en de manier hoe Camus dingen beschreef en de gebeurtenissen waren absurd. Ik heb Meursault niet gemogen al voor dat ik wist van de moord, maar toch had ik een begrijpend gevoel bij hem in zijn manier van denken.

Het boek bleef mij met veel vragen.