Jeanette Winterson: De passie

Mooi verslag, Sarah.

Lijkt inderdaad een prachtig boek.

Staat al op mijn lijstje.

Groetjes. Tiba.

Je hebt je laatste woorden waar gemaakt Sarah: ik blijf schrijven zodat ik (of wij dan in dit geval) iets te lezen heb..

Ik kan alleen maar beamen. Ben heel blij dat dit boek zich in mijn handen nestelde in de bib, ik zal zelfs enige moeite hebben met het terug inleveren ervan. Het is er zo eentje waarvan je denkt: ja, die zei dat zo en zo, dat was zo prachtig, gauw even kijken.

Ik heb het helaas ook niet meer thuis.. Zou ook best nog af en toe eens een stukje willen lezen. Schitterend boek.

Bernadet

Hoe vond jij het einde Elvira?

Bernadet

aan de ene kant blijf je een beetje op je honger zitten: ik denk dat je als lezer hoopt dat er voor Vilanelle en Henri toch een manier zal zijn om samen verder te kunnen. In die zin was ik ook in zekere zin een beetje geschokt over de pertinente weigering van Henri om haar te laten helpen bij zijn ontsnapping. Aan de andere kant lijkt het me de enige manier voor hem om op een of andere manier toch vrede te vinden met zichzelf en zijn geschiedenis. In mijn ogen is Henri al te vaak ontworteld en ontgoocheld om opnieuw voor een bestaan op de vlucht te kiezen. Je ziet ook dat hij er nood aan heeft met zijn verleden in het reine te komen: in zijn gedachten scharen de doden zich om hem heen en hij voert conversaties met hen. Erg mooi vind ik het ook dat hij zich tenslotte overgeeft aan het tuinieren: enerzijds drukt dat zijn verlangen uit zich te wortelen, denk ik, maar anderzijds is er dan toch die link met Napoleon, zijn allereerste passie. Hoe dat niet rechtstreeks gebeurt, maar via de link met Josephine die ook zo van tuinieren hield en die ook zo van Napoleon gehouden heeft, dat vind ik supergoed gevonden.