Willem Jardin - Monografie van de mond (debuut)

Inge schreef : En dan nog... zelfs als je heel langzaam leest... 'k weet het niet... nachttrein naar lissabon was een boek die je traag moest lezen om filosofisch alles te snapen maar bij dit boek denk ik dat je zelfs als je traag leest en alles probeert te vatten het gewoon niet kunt want ik denk dat er veel gezegd word om iets te zeggen...

Is mijn mening he...

Ja, dat zat ik achteraf ook te denken Inge. Ik was er al een eind in begonnen en vroeg me steeds af wat ik nou eigenlijk gelezen had. Er zit kop nog staart aan af en toe.

Dettie

Dit zegt de jury van de debutantenprijs over het boek.

Monografie van de mond is een spetterend debuut waarmee Willem Jardin aansluit bij heterogene, polyfone romans van auteurs als Thomas Pynchon en Louis-Paul Boon.

De inhoudsopgave biedt de lezer een leidraad: er is een tweeluik, bestaande uit de verhalen van de broers Paul en Frank Heineman, omgeven door 'zijpanelen': drie essays en vier afdelingen met foto's.

Jardin vernieuwt het genre van de roman met zijn weergaloze schrijfplezier en zijn lef om - voorbij de grenzen der beschrijving - op zoek te gaan naar de samenhang der dingen.

Het is een aforistische, filosofische roman, maar waarin de gedachte telkens wordt herleid tot het concrete en fysieke. Zo gaan de drie essays over de mond, over huid en haar en het gebit. Het is ook een macaber boek. Het abattoir waar grootvader Heineman werkte wordt symbool van de davidster en van de Duitse vernietigingskampen. Paul Heineman maakt er een maquette van, maar vernietigt deze in een zuiverend vuur als zijn vader op sterven ligt. Z

ijn broer Frank schept zich een nieuw bestaan als academicus in New York, maar is hij soeverein genoeg om tijd en ruimte ondergeschikt te maken aan zijn verlangens? Hij krijgt een verhouding met een studente, Naomi Harper, die hij in de slaapkamer voorleest uit het boek Babylonische Talmoed. Frank en Naomi leveren zich aan elkaar uit met huid en haar, zintuigen die zinderen van seksualiteit, maar hun 'intimate dialogue' wordt afgebroken als Naomi een baan krijgt in Chicago. Voor haar vertrek scheren ze elkaar met een tondeuse van top tot teen kaal en tonen zo hun meest intieme kwetsbaarheid.

De verhalen van Paul en Frank denderen voort in een verrassende afwisseling van details. De essays en allerlei ingebedde verhalen zijn een meeslepende, vaak ook geestige en onthutsende rondleiding door de menselijke geschiedenis, met doorkijkjes in 'Dantes dampende hel'. Een debuut dat nu al klassiek lijkt.

Dettie

De verhalen van Paul en Frank denderen voort in een verrassende afwisseling van details.

Wanneer komt dat denderen dan???? Voor mij sleept het zich eerder voort

Vernieuwend is het wel, maar inderdaad vind ik het ook niet denderend.

Letterlijk en figuurlijk niet. Die essays tussendoor houden de boel juist op vind ik.

In alle opzichten vond ik dit een heel vreemd boek.

Allereerst de enorme discrepantie tussen titel en cover. Walgelijk én enigszins discriminerend die overvol roodgeverfde lippen!

De auteur wil m.i. te filosofisch, te intellectueel overkomen maar, helaas bij mij, heeft dit boek geen enkel gevoel en/of ontroering teweeggebracht.

De eerste "feiten" en het eerste deel over Paul las ik nog met enige interesse, maar naderhand heb ik me letterlijk knarsetandend door het boek geworsteld.

- Monsieur Jardin, heeft U dit boek geschreven als essay/ studie of om een eventuele lezer te laten genieten? -

Onbegrijpelijk dat dit boek tot de top 5 van de debutanten is doorgedrongen.

groetjes, irene

Ik heb hem gezien en gehoord, en hij liet doorschemeren dat het de kritiek op zijn boek het probleem van de lezer vindt. Je moet mijn boek beleven, zei hij, niet letterlijk woord voor woord lezen, maar er in meegaan, er in onder gaan.

Ik weet niet hoe ik dat moet doen, maar zou best nog een poging willen wagen.

De kritiek van dat het zo'n intellectueel boek is, begrijpt hij niet.

Ik moet ook zeggen dat hij helemaal niet overkomt als schrijver van een boek als dit, als je begrijpt wat ik bedoel.