Willem Jardin - Monografie van de mond (debuut)

Ik kwam er ook niet door Wil en dacht eigenlijk dat het lag aan het werken aan de nieuwe site. Mijn hoofd zat te vol, dacht ik dus.

Ik ga het nog wél een keer proberen als ik in wat rustiger vaarwater zit.

Dettie

Monografie van de mond is uit!

En ik vind het een slecht boek:

- De schrijver probeert wetenschappelijke verhandelingen te verwerken in een roman. Hij heeft zich naar mijn mening hier aan vertild. Het idee om de mond centraal te stellen in een roman is origineel. Maar het is geen coherente roman geworden.

- De personages komen niet tot leven.

- Het eerste verhaal is vanuit de ene broer beschreven, het tweede verhaal gaat over de tweede broer en kent een hij - perspectief. Maar de verteller kent ook de gedachten van de portier, de garderobe dame etc. Storend!

- De schrijver heeft veel thema's in het boek verwerkt, te veel. Maar waar gaat deze roman eigenlijk over?

- De schrijfstijl van Jardin is opmerkelijk: de schrijver lijkt continue zijn woordenschat te willen etaleren en gebruikt hiervoor bizarre metaforen.

- Aan de ene kant pretendeert Jardin quasi-wetenschappelijk te schrijven, aan de andere kant onderschat hij de lezer. Zo vindt hij het bijvoorbeeld nodig om keer op keer de leeftijd van een personage te vertellen.

- De omslagfoto vind ik lelijk. En wat is het nut van de foto's in het boek?

Iets vernieuwends?

Nou nee. Zie het boek Austerlitz van W.G. Sebald, Bezige Bij, 2003.

Monografie van de mond gaat naar de volgende lezer, naar Inge.

Ben benieuwd naar haar leeservaring!

Jeannette

Jij onderbouwt het nog uitvoerig Jeanette, ik kwam niet verder dan dat ik er niet door heen kwam.

Maar ik wil Inge niet ontmoedigen natuurlijk

Willeke

Toch typisch dat het genomineerd is voor de debutantenprijs. Tot nu toe lees ik toch weinig positiefs over het boek.

Zou de jury gevallen zijn voor de afwisseling wetenschap en verhaal?

Voor het onderwerp?

Of is het ondanks de negatieve berichten wel goed geschreven qua stijl?

Of is het, zoals mij wel vaker opvalt, dat een 'vreemd/moeilijk te doorgronden' boek in de prijzen valt , omdat niemand wil bekennen dat ze het vreemd, lastig te lezen enz boek vonden?

Dettie

jeannette schreef : Monografie van de mond is uit!

En ik vind het een slecht boek:

- De schrijver probeert wetenschappelijke verhandelingen te verwerken in een roman. Hij heeft zich naar mijn mening hier aan vertild. Het idee om de mond centraal te stellen in een roman is origineel. Maar het is geen coherente roman geworden.

- De personages komen niet tot leven.

- Het eerste verhaal is vanuit de ene broer beschreven, het tweede verhaal gaat over de tweede broer en kent een hij - perspectief. Maar de verteller kent ook de gedachten van de portier, de garderobe dame etc. Storend!

- De schrijver heeft veel thema's in het boek verwerkt, te veel. Maar waar gaat deze roman eigenlijk over?

- De schrijfstijl van Jardin is opmerkelijk: de schrijver lijkt continue zijn woordenschat te willen etaleren en gebruikt hiervoor bizarre metaforen.

- Aan de ene kant pretendeert Jardin quasi-wetenschappelijk te schrijven, aan de andere kant onderschat hij de lezer. Zo vindt hij het bijvoorbeeld nodig om keer op keer de leeftijd van een personage te vertellen.

- De omslagfoto vind ik lelijk. En wat is het nut van de foto's in het boek?

Iets vernieuwends?

Nou nee. Zie het boek Austerlitz van W.G. Sebald, Bezige Bij, 2003.

Monografie van de mond gaat naar de volgende lezer, naar Inge.

Ben benieuwd naar haar leeservaring!

Jeannette

Ik kan me heel goed vinden in wat je zegt, Jeannette. Ik heb even vetjes gezet wat me ook erg stoorde. Bij mij gaat het "etaleren" op kop als storende factor. Daar kan ik echt niet tegen.

En Dettie, de stelling die je poneert, dat dit boek geselecteerd is juist omwille van zijn moeilijke karakter, dat houdt me ook bezig. Wellicht is het gelezen. Of het begrepen werd? Wie weet. Ik vraag me persoonlijk af wat er valt te begrijpen. Ik zou hier graag de schrijver zelf eens over horen/lezen (hoewel...). Het is makkelijk om achteraf dieper en dieper te graven en er dingen uit te halen die er helemaal niet in zijn gestopt.

Ik vind het boek het stadium "ambitieus" voorbij en klasseer het onverbiddelijk onder "pretentieus".

- Misschien is het genomineerd vanwege het experimentele karakter van de roman.

- En de filosofische opmerkingen die overal in het boek opduiken, zoals: Lieve Naomi, sacraal is niet goddelijk, maar menselijk. Onze eigenlijke relatie tot de dingen is van voor het rationele denken. Pas als er storingen optreden gaan we denken. Denken is een antwoord op verstoorde orde."

- De schrijfstijl van Jardin kan mij helemaal niet bekoren:

blz 306

"Zo klemden ze elkaar vast, ze hadden een bron van conflicten, conflicten die toegelaten mochten worden, omdat ze een motor waren voor hun gevoel, voor hun gevoel, voor hun wederzijdsheid, een motor voor de film die zich afspeelde in hun hoofd, een film over oorsprong en wezen, een film over verraad dat geen verraad was, medeplichtigheid die geen medeplichtigheid was, het comprimis dat geen compromis was. Er was alleen maar de vergankelijkheid, het vertrek, het afscheid, de trilling, de pijn, de koude, de nabijheid, de voelbaarheid, de tastbaarheid, de liefde en de haren die je ten berge rezen als je eenmaal bij elkaar kwam, als je in elkaar kwam, je eraan begon de handen in de kleren te schuiven, onder de kleren in die nauwe ruimten, waarin mythologische duistenis geheimen herbergde, toegankelijk, vergankelijk."

- Het verhaal krijgt totaal geen vaart omdat de schrijver elke keer weer van dergelijke beschouwingen houdt. Elke uitspraak wordt of nog een keer tegengesproken, of wordt gevolgd door nog weer een andere vergelijking...

Jeannette