Haruki Murakami: De opwindvogelkronieken

De opwindvogelkronieken zijn uit. Uiteindelijk toch nog genoten van het 3de deel. Het nawoord vond ik zéér interessant. Zou men bij meer boeken moeten doen. Er volgt nu een verklapper, verder lezen op eigen risico

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Ik vind het alleen jammer dat ik niet weet of Kumiko nu ooit bij Okada zal teruggaan. Ben nieuwsgierig :lol:

Inge

Ach Inge, als je een ander boek gaat lezen, raak je deze specifieke nieuwsgierigheid wel kwijt.. dat is toch wel zo bij mij. Ik hou best van open eindes, geheel of gedeeltelijk, en ben dan ook nieuwsgierig, maar ik vul het zelf wel in, of niet, en dan vergeet ik het verder ook.

Ik begrijp dat wel..... Het is iets dat me een moment stoort...... Niet dat ik er van wakker lig..... Maar soms..... Heel het boek kijk je ergens uit naar de "thuiskomst" van Kumiko..... ergens stuurt het boek daar ook op aan.... Alhoewel andere personen inderdaad belangrijker zijn tijdens het verhaal begint en eindigt het boek wel degelijk met Kumiko. Zou het mooi gevonden als het een "happy end" had....

Inge

Hoi Inge,

Boeken met een happy end zijn meestal een zwaktebod. Al willen veel lezers vaak een happy end, voor geslaagde literatuur is dat geen goed einde. In Spoetnik sweetheart was dat "happy end" juist de grote afknapper. Een boek wordt groots als het juist niet de touwtjes aan elkaar knoopt, maar laat zwieren als wieren achter een schip; einden die nooit bij elkaar zullen komen. Dat de lezer met een gevoel van machteloosheid achterlaat, dat de mens niet alles kan controleren, ookal zou hij dat nog zou graag willen. Doordat de lezer zich op zo'n moment nietig voelt, merkt hij opeens weer de almacht van het universum. Als een verhaal dat voor elkaar krijgt, verdient het plaats in de wereldliteratuur.

Ik ben trouwens druk bezig in Blind willow, sleeping women, een verhalenbundel, die een dwarsdoorsnede van zijn oeuvre vormt. Haast gewone gebeurtenissen worden bij Murakami iets bijzonders. Goed leesvoer.

Groeten,

Roel

Inge schreef : Ik begrijp dat wel..... Het is iets dat me een moment stoort...... Niet dat ik er van wakker lig..... Maar soms..... Heel het boek kijk je ergens uit naar de "thuiskomst" van Kumiko..... ergens stuurt het boek daar ook op aan.... Alhoewel andere personen inderdaad belangrijker zijn tijdens het verhaal begint en eindigt het boek wel degelijk met Kumiko. Zou het mooi gevonden als het een "happy end" had....

Inge

Ik ben het niet met je eens Roel, dat een boek met een happy end een zwaktebod is. Ik heb ook wel eens een boek gelezen dat, nadat de schrijver zich dermate in de nesten had gewerkt, maar gewoon op hield. Dat vond ìk juist een zwaktebod. Dus ik vind dat je niet mag generaliseren.

Eigenlijk zou ik het wel weer eens lekker vinden om een happy end te lezen. Het is vaak kommer en kwel en drama en gewoon weer eens een happy end zou voor de variatie wel prettig zijn.

Maar de pech is dat een happy end niet voor volwaardige literatuur wordt aangezien. Net als de vraag of Carmiggelt en Bomans onder literatuur vallen zij waren vaak humoristisch en dat kan niet in literatuur.

Dettie

die zin in een vrolijk boek heeft