Bernardo Soares (Fernando Pessoa) - Boek der rusteloosheid

Dettie heeft een man thuis met pittig de griep dus niet zoveel tijd momenteel.

Maar het antwoord komt nog wel pieter alleen niet nu meteen.

Dettie

Veel beterschap en kijk uit dat je het zelf ook niet krijgt.

Pieter

Een stukje proza uit Het boek der Rusteloosheid: (pag 348)

De grillige schaduwen van de bladeren,

het trillende lied van de vogels,

de uitgestoken armen van de rivieren

met hun frisse glinstering die trilt in de zon,

het groen, de papavers

en de eenvoud der gewaarwordingen-

terwijl ik dit alles waarneem, heb ik er heimwee naar,

alsof ik het niet waarneem terwijl ik het waarneem.

Vooral dat laatste is erg herkenbaar (tenminste voor mij),

je ziet iets moois, maar je bent al weer bezig met de toekomst, waarin je het niet meer ziet, je hebt er op het moment van zien al heimwee naar.

Pieter

Al eerder heb ik geschreven dat Pessoa een cynicus was, tenminste in zijn boek Het boek de Rusteloosheid, een egcentisch persoon met weinig of geen compassie met de medemens.

Deze passage vond ik op pagina 411:

Ik walg fysiek, tot in mijn maag, van mensen die dromen van idealen- socialisten, altruïsten, alle mogelijke filantropen. Het zijn idealisten zonder ideaal, denkers zonder gedachtegoed. Ze willen de oppervlakte van het leven, aangetrokken door het vuil dat op het water drijft en dat ze als mooi beschouwen, omdat lege schelpen ook op het water drijven.

Te beseffen dat iemand al van je walgde voor je geboren werd stemde me niet vrolijk. Als we ook nog bedenken dat Pessoa deze regels schreef

toen Salazar, een rechts dictator en fervent socialistenhater de macht had veroverd in Portugal, en uit de regels van Pessoa is op te maken dat hij zeker geen tegenstander van Salazar was, stemde me dat zelfs somber.

Van geniale schrijvers verwacht je dat ze mooie, hoogstaande gedachten hebben. Dit blijkt dus niet zo te zijn. Een ander voorbeeld dat ik ken is de Franse schrijver Celine.

Pieter