Hartelijk bedankt voor jullie waarderende woorden
Ik heb Tiba een paar paradoxen en tegenspraken van Pessoa beloofd en hier volgen ze:
Ik bedoel met ijzer en brons écht ijzer en brons, maar dan geestelijk echt.
Zelfs in de vlucht van de meeuwen school stilstand;
Alles vermoeit me, zelfs wat me niet vermoeit. Mijn vreugde is even smartelijk als mijn verdriet.
Als gedempte geweerschoten zakken de rolluiken omhoog; misschien omdat ze dat geluid ook maken als ze worden neergelaten.
Het willen begrijpen is minder zijn dan een mens; want mens-zijn is weten dat het niet te begrijpen is.
Waar is God als hij niet bestaat? Ik wil bidden en huilen, berouw hebben om misdaden die ik niet heb begaan.
Een enkeling onder ons, bevrijd of verdoemd, ziet ineens- en hij ook maar zelden- dat alles wat wij zijn datgene is wat wij niet zijn, dat wij ons vergissen in wat klopt, en geen gelijk hebben in wat wij juist achten. En die enkeling, die een kort ogenblik het naakte universum ziet, creëert een filosofie of droomt een godsdienst; de filosofie verbreidt zich, en de godsdienst verspreidt zich, en degenen die in de filosofie geloven, gebruiken haar als kleren die ze niet zien, en degenen die in de godsdienst geloven zetten haar op als een masker en vergeten dat ze het dragen.
Marjo, dit proza moet je toch aanspreken!
Pieter