Danny Scheinmann: Gemiste tijd

waar staan die dan precies?

Ik bedoelde op de Leestafelsite Elvira.

Bij de uitgever heb ik het ook nog niet zien staan.

Dettie

Ben wat laat met mijn beoordeling.

Leo, een vriendelijke, gevoelige, extraverte jongeman verliest zijn vriendin met wie hij al een aantal jaren een relatie had. Hij beschouwde haar als de liefde van zijn leven.

We zien hem in een ziekenhuis in Zuid-Amerika. De twee waren op vakantie toen het gebeurde... maar wat? De realiteit dringt maar langzaam tot hem door. Zijn geest heeft zich afgesloten voor de grauwe werkelijkheid.

Stukje bij beetje dringt tot hem door wat er gebeurd is. Elke keer wordt hij zich er een beetje meer van bewust dat ze toch echt dood is. Hij wil haar niet los laten, heeft het gevoel dat ze nog leeft of dat ze nog op een manier leeft als hij bij haar blijft. Maar zijn geheugen is zijn vijand, elke keer als er weer een stukje van het ongeluk wordt beleefd... ja het was een ongeluk... wordt hij weer overspoeld door radeloosheid en een grenzeloos verdriet.

Hoe moet hij hier mee leren leven?

Dat is het ene verhaal, een verhaal over een student (nog niet echt een man), wiens leven totaal ontregeld wordt door een vroegtijdig verlies. Het andere verhaal (veel boeiender wat mij betreft) gaat over een jongeman die het leger in moet maar eigenlijk totaal niet geschikt is voor zijn taak. (wie wel?) Dit verhaal begint ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Het geeft een mooi beeld van de totale absurdheid van het begin van deze oorlog. De troonopvolger van Servie wordt vermoord en plots moet een Poolse jongeman gaan strijden tegen Rusland omdat Rusland een pakt heeft met Servië en Duitsland zich miskent voelt en overtuigd van zijn eigen militaire superioteit denkt in een paar maanden Frankrijk te kunnen veroveren.

De soldaat geeft zich over aan de Russen, wordt opgesloten in een krijgsgevangenkamp. Ontsnapt in een periode waarin de bolsjewieken hun revolutie uitvoeren. Loopt van Oost Rusland naar West Rusland...

Dit verhaal, hoewel ik het hier wat kort vertel (wordt zo al een lang verhaal) vond ik werkelijk boeiend. De hoofdpersoon was geloofwaardig en oprecht, je hebt het gevoel dat je zo iemand zo kunt leren kennen. De setting is ook intrigerend, vooral omdat je vanuit een totaal ongewoon perspectief een blik op de geschiedenis krijgt voorgeschoteld.

Maar ja, hoe is het nu met Leo?

Zijn aanvankelijke verdriet is realistisch weergegeven. Hij is een rouwende met de reacties waar rouwenden doorheen gaan. We krijgen stukjes en beetjes van de voorgeschiedenis te zien. Die boeiend zijn omdat we daarmee beter begrijpen hoeveel hij van haar hield en de manier waarop hij het zich herinnert aangeeft hoezeer hij in de war is.

Maar helaas, het verhaal slaat een lange tijdspanne over. Hij pakt zijn leven weer op, en nu leren we de ware hoofdpersoon kennen. Een ideaaltype van de metro-man, recht uit een 'chicklit' of 'ladlit' geplukt en zo plat als een dubbeltje. Met een dikke vettige en zoete saus van sentiment eroverheen.

Inmiddels walg ik van de hoofdpersoon en lees alleen maar door vanwege het andere verhaal. Maar het boek heeft al zijn aantrekkingskracht verloren. Het was qua taal al vrij gewoontjes, maar nu is er geen reden meer om door te lezen. Hoewel het boek bijna uit is laat ik het twee weken liggen. Vannacht heb ik het toch nog maar even uitgelezen omdat het nu eenmaal gratis is. Mijn eindoordeel?

De waarschuwing staat op de voorkant: het is een liefdesgeschiedenis. Soms zijn dat best leuke boeken, vaak niet. Maar de achterflap misleidt de potentiële koper. En dat neem ik het boek kwalijk.

Als liefdesgeschiedenis is het wat het is. Gewoon een boek voor mensen die van dat soort boeken houden. (niets mis mee natuurlijk)

Maar 'een fascinerende en ontroerende geschiedenis van liefde en oorlog, van rouw en hoop, toeval en lot'? ,br> Dat is het maar zo nu en dan. En tussendoor moet je worstelen door Leo's gezemel en geflirt met een mix van kwantum-fysica en een esoterische knutsel-uw-eigen-religie bouwpakket.

En oh ja, het einde is voorspelbaar.

Mooi verslag Hendrik.

Het staat op de site www.leestafel.info/danny-scheinmann

Wat ik zo vreemd vond in het begin is dat je dacht dat Leo zwaar gewond was, en ineens staat hij op, gaat met de politie mee enz.

Bij de plek waar het busongeluk plaatsvond reageren mensen ook zo vreemd. En dan dat 'gedoe' met Eleni om haar vervoerd te krijgen enz.

Zelf vind ik ook wat jij zegt, het is een liefdesgeschiedenis maar echt een geweldig boek, nee.

Dettie

Het zijn inderdaad een mooie weergaven van hoe wij het boek gelezen en ervaren hebben.

Dat is ook de bedoeling van een leesverslag natuurlijk.

Maar ik merk dat ik ook mijn twijfels heb.

Het zegt soms meer over ons zelf dan over het boek. :lol:

Ik vind een recensie toch iets anders.

Ik vraag me af wat zo'n uitgeverij nu eigenlijk precies wil met zo'n actie.

En net nu ik dit typ, gaat de bel en krijg ik mijn twee presentexemplaren overhandigd... Hoera!

Al met al heb ik wel goede herinneringen aan dit boek.

Zeker voor een debuut vind ik het knap en goed gedaan.

De man kan schrijven! Dat staat vast.

Hij moet sommige kneepjes van het vak alleen nog wat beter in zijn vingers krijgen. Vooral het schrijven over een ik-persoon in de tegenwoordige tijd lukt hem nog niet overtuigend genoeg.

Grada

die nog steeds de neiging heeft om met Ariadne te ondertekenen

Ik ben het helemaal met je eens Grada.

Gemiste tijd was een "verantwoord tussendoortje", dat ik met plezier gelezen heb. En ja de auteur heeft een rdelijk tot goed debuut neergezet.

Mijn exemplaar is inmiddels uitgeleeend geweest, en weer terugbezorgd; ook mijn vriendin heeft over dit boek dezelfde gedachten.

En inmiddels ben ik ook twee exemplaren rijker....jawel de postbode voor de deur, met die boeken ga ik een van mijn dochters en mijn buuf blij maken.

groetjes, irene