J.J. Voskuil - Onder andere

Ja ik heb ze ook zo snel mogelijk gelezen, zo gauw er een nieuw deel was holde ik naar de bieb.

Ik vond juist de stijl zo mooi. Puur zoals het was en dat maakte ook humoristisch, de mens met al zijn gebreken en onvolkomenheden inclusief Maarten Koning zelf. Het geneuzel op zo'n kantoor, de voorkeuren voor collega's, het gedoe. Ja juist in zijn stijl goed.

Op een andere manier had hij het niet kunnen weergeven.

Dettie

Ik heb de hele serie twee keer gelezen en deel 1 drie of vier keer. Als er een nieuw deel uit kwam, kocht ik het meteen en deed ik nauwelijks iets anders voordat ik het uit had (meestal de volgende dag wel).

Ik ben het dan ook niet met je eens, Roel, dat de zinnen van Voskuil, in onder andere het bureau, triviaal zijn. Ze zijn functioneel, er staat wat er moet staan, niets meer. Maar ook niet minder. Ik heb juist het idee dat Voskuil zijn woorden heel zorgvuldig kiest. Daardoor komt het onbenullige van al die dingen die gebeuren in het Bureau juist zo goed voor het voetlicht.

A. Alberts schrijft zeker ook mooi, maar hij doet iets heel anders: hij roept een bepaalde, meestal beklemmende sfeer op.

Het is bij Voskuil en vooral bij Het Bureau wel zo: of je moet er niets van hebben, of je smult van elke bladzijde.

Ze zijn functioneel, er staat wat er moet staan, niets meer. Maar ook niet minder. Ik heb juist het idee dat Voskuil zijn woorden heel zorgvuldig kiest. Daardoor komt het onbenullige van al die dingen die gebeuren in het Bureau juist zo goed voor het voetlicht.

ja dit bedoelde ik, alleen jij kan het mooier zeggen.

Dettie

Hallo Berdine,

Achter elkaar door! Amai. In begin had ik dat ook en schoot ik ook goed op, maar steeds vaker sprongen de saaie, gortdroge zinnen de aandacht en werd en moelijker en moeilijker om door te lezen. Terwijl dus aan de andere kant het verhaal me juist heel erg boeide. Dus ontstond er een constante tweestrijd, doorlezen of opgeven.

Ik kon me juist heel goed identificeren met Maarten Koning. Een sukkel vind ik hem zeker niet, eerder iemand die in de verdrukking zit.

Ik heb dat zelf precies zo meegemaakt. Vroeger toen ik ontzettend verlegen was stond ik op receptie en zo ook helemaal alleen en voelde me precies zo'n eiland als Voskuil dat Maarten in de roman laat voelen. Die eenzaamheid, die angst...

Niet iedereen is staat even stevig in zijn schoenen. Nou weet ik niet hoe dat psychologisch bij Maarten Koning zat of hij van nature al zo was. Dat ben ik vergeten.

berdine schreef : Allemaal, achter elkaar en in no time.

De zinnen irriteerden mij helemaal niet. Alleen de logica van Nicolien irriteerde, maar die was ook weer komisch en maakte duidelijk wat een sukkel die Maarten eigenlijk was, dat hij zo over zich liet lopen.

Ik dus niet, ik heb twee delen gekocht.

Humoristisch? Als er ergens humor ontbrak is het wel in het bureau. Tenzij je uit medelijden en sarkasme om die droogkloten van het bureau lacht! Inderdaad Voskuil heeft het zo puur mogelijk opgeschreven, omdat hij gewoon niet anders kan. De man is onverbeterlijke realist.

Dettie schreef : Ja ik heb ze ook zo snel mogelijk gelezen, zo gauw er een nieuw deel was holde ik naar de bieb.

Ik vond juist de stijl zo mooi. Puur zoals het was en dat maakte ook humoristisch, de mens met al zijn gebreken en onvolkomenheden inclusief Maarten Koning zelf. Het geneuzel op zo'n kantoor, de voorkeuren voor collega's, het gedoe. Ja juist in zijn stijl goed.

Op een andere manier had hij het niet kunnen weergeven.

Dettie

Nee, het humoristische zit in de herkenning.

Het humoristische zit in de groep mensen die bij elkaar zitten omdat ze 'toevallig' daar werken maar voor de rest totaal verschillend zijn.

Elk heeft zijn eigen karakter en eigenaardigheden en dat is juist wat Voskuil zo mooi weet weer te geven.

Dettie