Amai! Amai! Amai! Dan hoef ik denk ik niet te vragen of jij Frieda Vogels pillen ook verslonden hebt!
Funktioneel is heel juist uitgedrukt, maar dat betekent dat nog niet mooi of indrukwekkend en dat is hier juist de mare. Voskuil hoort bij het type schrijver waar ik weinig mee kan aanvangen, de realisten pur sang.
Juist omdat de werkzaamheden op het bureau dodelijk saai zijn, zou je er ietwat levendigere stijl tegenover moeten stellen. En dan bedoel ik niet bloemrijk, maar wel met raffinement en dat ontbreek hier juist.
Van Alberts heb ik meen ik de bomen gelezen. Het verhaal ben ik volledig kwijt; ik heb alleen een vaag sfeergevoel overgehouden. Maar ondanks die ongelooflijke eenvoud in zijn zinnen, zit bij Alberts er wel raffinement in de stijl. Daarom vind ik Alberts wel een schrijver en Voskuil niet.
En Beckett schreef totaal kaalgeslagen proza, maar juist door de eindeloze herhaling die zich in zijn verhalen als concentrische cirkels uitbreidt, wordt het groots!
Petra, dan kon je zeker ook genieten van het debuut van Jeanette Winterson. Daar knapte ik ook helemaal op af, alleen haar essay bundel over kunst heb ik verslonden. Die bundel was dan ook geschreven in rijkere, prachtige taal.
Soms weten "de" realisten wel boven het triviale uit te stijgen, ik denk hierbij bv aan Beryl Bainbridge.
PetraO. schreef : Ik heb de hele serie twee keer gelezen en deel 1 drie of vier keer. Als er een nieuw deel uit kwam, kocht ik het meteen en deed ik nauwelijks iets anders voordat ik het uit had (meestal de volgende dag wel).
Ik ben het dan ook niet met je eens, Roel, dat de zinnen van Voskuil, in onder andere het bureau, triviaal zijn. Ze zijn functioneel, er staat wat er moet staan, niets meer. Maar ook niet minder. Ik heb juist het idee dat Voskuil zijn woorden heel zorgvuldig kiest. Daardoor komt het onbenullige van al die dingen die gebeuren in het Bureau juist zo goed voor het voetlicht.
A. Alberts schrijft zeker ook mooi, maar hij doet iets heel anders: hij roept een bepaalde, meestal beklemmende sfeer op.
Het is bij Voskuil en vooral bij Het Bureau wel zo: of je moet er niets van hebben, of je smult van elke bladzijde.
