Ilja Leonard Pfeiffer - Monterosso mon amour

berdine schreef : Hij neemt zichzelf maar deels op de hak. Hij zegt ook veel positieve over zichzelf en bovendien dat hij tot de beste auteurs van Europa behoort. Daarnaast zijn er verschillende zaken in het verhaal die niet kloppen of op zijn minst onlogisch zijn.

Als pluspunten kun je de soms hele mooie zinnen noemen en ik vond de plot ook aardig.

Mijn vraag is dan... wat klopt er niet en wat is onlogisch?

Het is verder natuurlijk wel een schrijver en die kan zichzelf neerzetten hoe hij wil. Is het erg als iemand weet dat zijn werk de moeite waard is? Waarom mag iemand niet positief over zichzelf schrijven? Mag je alleen maar zeggen, wat ik schrijf mankeert nog het een en ander aan? Hij noemt toch ook de de negatieve dingen?

Dettie

Wat niet klopt of onlogisch is:

Het lijf van een 16-jarige jongen "lijfje" noemen.

Over de woedend kijkende stenen vis van het fonteintje. Carmen gaat er bij zitten en begrijpt dat hij boos kijkt. Op de volgende pagina zit ze er nog en is vol onbegrip over die boze blik.

Carmen komt op het vliegveld in Italië aan en ziet daar een pamflet dat waarschuwt tegen het nieuwe virus. Bij Tiziana aangekomen bedenkt ze dat het jammer is dat er geen epidemieën meer bestaan. Ze is uit Nederland vertrokken nà de boekenweek. Die eindigde op 15 maart. Die dag moest in Nederland opeens alle horeca om 18.00 uur dicht. Had ze onder een steen gelegen?

De ontmoeting met "Antonio". Carmen zegt over Tiziana "ze had nog meer naar een happy end uitgekeken dan ik". Ze had helemaal niet naar een happy end uitgekeken, ze was tegen heug en meug naar de ontmoeting toe gesleept.

Natuurlijk mag iemand zichzelf op de borst kloppen. We noemen dat arrogant.

Dettie schreef : Nou ja, ik vind het ook niet prettig om autobiografische boeken te lezen die vertellen over depressiviteit en andere negatieve zaken. Gewoon een avontuurlijk leven, prima, maar niet dat gesomber.

Ja maar het hoort wel bij het leven, juist door dat steeds negeren van dit soort dingen die er ook gewoon zijn, wordt het voor mensen die last hebben van depressiviteit of 'andere negatieve zaken' heel moeilijk gemaakt om eruit te komen, want het mag niet. Iedereen moet vrolijk en opgewekt zijn en bijna 'lachend en springend' door het leven gaan. Dat is ook idioot natuurlijk. Juist door te benoemen dat mensen ook wel eens depressief zijn en zo maakt alles veel normaler, dat eeuwig blij en opgewekt zijn is juist niet normaal.

Dettie
Maar je mag het toch niet prettig vinden om daar over te moeten lezen?

'Iedereen moet vrolijk en opgewekt zijn en bijna 'lachend en springend' door het leven gaan. Dat is ook idioot natuurlijk.'

Natuurlijk is dat idioot, en natuurlijk hoef je niet altijd opgewekt te zijn.

Maar het zijn verhalen, geen non-fictie.

En ik lees voor de lol! Tja, met minkukels of verwaande kwasten en arrogante figuren (Ik chargeer, maar vind Pfeiffer behoorlijk arrogant) heb ik nu eenmaal niets op. Ik wil daar niet over lezen. Ik heb een sterke voorkeur voor personages die ik op zijn minst een beetje aardig vind.

Mag dat ook?

berdine schreef :
Maar je mag het toch niet prettig vinden om daar over te moeten lezen?

Ja dat mag zeker, maar de hele maatschappij is gericht op het wegduwen van ook zulke essentiële dingen. Verdriet, rouw, depressie en als we als mens meer interesse zouden tonen in ook die kant van het leven dan werd het voor mensen ook makkelijker om aan te geven waar ze last van hebben.

Dat zou een heleboel gesomber schelen, als ze gewoon eens konden zeggen wat er aan de hand is. Maar dat mag niet. Dus schrijven ze er maar over en ook dat wordt afgewezen, niet alleen door Marjo maar bijna iedereen. In het Westen van Europa moet je blij zijn.

Dirk De Wachter heeft er overigens een mooi boek over geschreven "De kunst van het ongelukkig zijn" Daarin zegt hij ook dat mensen nergens meer terecht kunnen en bij verdriet en sombere gevoelens en dergelijke maar naar de psycholoog moeten omdat in deze maatschappij zulke gevoelens niet meer mogen. Dát is mijn punt. Alles wat ook bij het leven hoort, wordt weggeduwd.

Dettie

berdine schreef : Wat niet klopt of onlogisch is:

Het lijf van een 16-jarige jongen "lijfje" noemen.

Over de woedend kijkende stenen vis van het fonteintje. Carmen gaat er bij zitten en begrijpt dat hij boos kijkt. Op de volgende pagina zit ze er nog en is vol onbegrip over die boze blik.

Carmen komt op het vliegveld in Italië aan en ziet daar een pamflet dat waarschuwt tegen het nieuwe virus. Bij Tiziana aangekomen bedenkt ze dat het jammer is dat er geen epidemieën meer bestaan. Ze is uit Nederland vertrokken nà de boekenweek. Die eindigde op 15 maart. Die dag moest in Nederland opeens alle horeca om 18.00 uur dicht. Had ze onder een steen gelegen?

De ontmoeting met "Antonio". Carmen zegt over Tiziana "ze had nog meer naar een happy end uitgekeken dan ik". Ze had helemaal niet naar een happy end uitgekeken, ze was tegen heug en meug naar de ontmoeting toe gesleept.

Natuurlijk mag iemand zichzelf op de borst kloppen. We noemen dat arrogant.

Oei... Dat is nogal wat, wat je noemt. Dat heb ik allemaal niet opgemerkt.

Ik heb het boek niet meer in huis anders had ik het na kunnen lezen.

Misschien is de arrogantie wel zelfkennis, hij weet waar hij goed in is én hoe hij overkomt.

Hij noemt zijn plussen en minnen. Ik weet dat ik goed kan breien en kleren maken, ben ik dan ook arrogant als ik dat zeg?

Dettie

In een zeer opstandige, recalcitrante bui.