Ilja Leonard Pfeiffer - Monterosso mon amour

Je gaat je gang maar!

Zelfkennis prima, maar wees bescheiden. Het hangt er dus vanaf hoe jij aangeeft dat je goed kan breien. Het is moeilijk bescheiden te blijven (haha) als je zoiets in woorden overbrengt. Al kan het wel.

Die bescheidenheid mis ik bij Bakker en Pfeiffer. Het irriteert me, en dat heeft helaas zijn weerslag op alles wat ik dan lees.

'maar de hele maatschappij is gericht op het wegduwen van ook zulke essentiële dingen. Verdriet, rouw, depressie en als we als mens meer interesse zouden tonen in ook die kant van het leven dan werd het voor mensen ook makkelijker om aan te geven waar ze last van hebben.'

Ik heb dat idee helemaal niet! Is dat een bepaalde insteek die we hebben op de wereld, die bij jou dan helemaal anders is dan de mijne?

Of is mijn omgeving opener, deelt die makkelijk wat dwars zit?

Misschien is het ook wel eerder zo dat ik denk: er is al ellende genoeg, moet ik dat ook nog lezen? Dan pak ik de krant wel.

Dettie schreef :
Maar je mag het toch niet prettig vinden om daar over te moeten lezen?

Ja dat mag zeker, maar de hele maatschappij is gericht op het wegduwen van ook zulke essentiële dingen. Verdriet, rouw, depressie en als we als mens meer interesse zouden tonen in ook die kant van het leven dan werd het voor mensen ook makkelijker om aan te geven waar ze last van hebben.

Dat zou een heleboel gesomber schelen, als ze gewoon eens konden zeggen wat er aan de hand is. Maar dat mag niet. Dus schrijven ze er maar over en ook dat wordt afgewezen, niet alleen door Marjo maar bijna iedereen. In het Westen van Europa moet je blij zijn.

Dirk De Wachter heeft er overigens een mooi boek over geschreven "De kunst van het ongelukkig zijn" Daarin zegt hij ook dat mensen nergens meer terecht kunnen en bij verdriet en sombere gevoelens en dergelijke maar naar de psycholoog moeten omdat in deze maatschappij zulke gevoelens niet meer mogen. Dát is mijn punt. Alles wat ook bij het leven hoort, wordt weggeduwd.

Dettie
Dat is een maatschappij-vraagstuk en misschien helemaal waar. Maar moet de rest dan maar ongelukkig worden omdat ze aldoor boeken moeten lezen over mensen die ongelukkig zijn? Het zegt toch niets over de "gelukkige" mensen, die misschien wel open staan voor de "ongelukkigen" onder ons, maar die daar niet per se over hoeven te lezen?

En ja, je mag gerust zeggen dat je goed bent in breien en kleren maken. Maar het is - net zoals Marjo zegt - de manier waarop je het zegt.

Je beschrijft mij...al word ik er niet perse ongelukkig van, ik ben nog wel in staat te relativeren.

berdine schreef : Dat is een maatschappij-vraagstuk en misschien helemaal waar. Maar moet de rest dan maar ongelukkig worden omdat ze aldoor boeken moeten lezen over mensen die ongelukkig zijn? Het zegt toch niets over de "gelukkige" mensen, die misschien wel open staan voor de "ongelukkigen" onder ons, maar die daar niet per se over hoeven te lezen?

Ik zeg ook helemaal niet dat ze aldoor boeken moeten lezen over mensen die ongelukkig zijn. Dat is te overtrokken.

Maar een beetje meer mag misschien soms wel om meer begrip te krijgen. Nu wordt het stelselmatig afgewezen (daar bedoel ik iedereen mee, niet jullie).

In deze maatschappij is het lastig diepere of zwaardere gevoelens te hebben, want dat is niet gewenst of ze moeten maar gauw over zijn.

Dettie