Ilja Leonard Pfeiffer - Monterosso mon amour

Volgens mij is dat altijd zo geweest, alleen mocht je er vroeger niet over praten. Nu wel, al vind jij dat er niemand luistert.

Nu wel, al vind jij dat er niemand luistert.

Ook dat zeg ik niet, ik hou er maar over op.

Vroeger mocht je inderdaad helemáál niet over dingen praten, dan hield je voor je. Met alle gevolgen van dien.

Het gaat mij om mensen die zich depressief voelen of slecht in hun vel zitten. Dan is het al gauw 'ach kijk eens om je heen, de zon schijnt,kom op, beetje vrolijker hoor' enz.

Een boek lezen waarin iemand voorkomt die zich neerslachtig/depressief voelt, helpt vaak om meer begrip te kweken.

Maar zoals gemeld, ik kan het toch niet overbrengen wat ik bedoel, en/of denken jullie er anders over dus we kunnen beter stoppen.

Dettie

Ik denk wel dat ik je begrijp Dettie. Maar iedereen leest boeken om een andere reden. De een leest graag om er wijzer van te worden (op verschillende gebieden) en de ander om weg te dromen en niet met de kille realiteit geconfronteerd te worden. En als je die laatste categorie een boek van de eerste zou geven, leest die het waarschijnlijk niet eens uit. En omgekeerd. We zijn nu eenmaal allemaal anders en we denken er verschillend over.

Dat mag toch?

Ja alles mag natuurlijk! De een leest liever dit, de ander dat.

Maar ik haalde er deze keer even iets uit, omdat er iets over 'negatieve' boeken werd gezegd en ik dat jammer vond omdat die ook vaak dingen brengen.

Het was geen oordeel, geen afwijzing, maar wel een nadenkertje of zoiets.

Toevallig - en écht toevallig - bij het opruimen van mijn mails kwam ik een interview met Pfeijffer tegen in NRC over het boekje. ook daarin worden vragen gesteld over de aanwezigheid van Pfeiffer zelf in het boekje.

www.nrc.nl/nieuws/2022/04/07/ilja-leonar...t=&utm_term=20220501

Dettie

Dettie schreef :
Maar je mag het toch niet prettig vinden om daar over te moeten lezen?

Ja dat mag zeker, maar de hele maatschappij is gericht op het wegduwen van ook zulke essentiële dingen. Verdriet, rauw, depressie en als we als mens meer interesse zouden tonen in ook die kant van het leven dan werd het voor mensen ook makkelijker om aan te geven waar ze last van hebben.

Dat zou een heleboel gesomber schelen, als ze gewoon eens konden zeggen wat er aan de hand is. Maar dat mag niet. Dus schrijven ze er maar over en ook dat wordt afgewezen, niet alleen door Marjo maar bijna iedereen. In het Westen van Europa moet je blij zijn.

Dirk De Wachter heeft er overigens een mooi boek over geschreven "De kunst van het ongelukkig zijn" Daarin zegt hij ook dat mensen nergens meer terecht kunnen en bij verdriet en sombere gevoelens en dergelijke maar naar de psycholoog moeten omdat in deze maatschappij zulke gevoelens niet meer mogen. Dát is mijn punt. Alles wat ook bij het leven hoort, wordt weggeduwd.

Dettie

Ik neem aan dat je voorgaande post nog iets toe had willen voegen?