H.M. van den Brink - Over het water

zou het zo ineen zitten of is het meer omdat de ouders in het boek niets met het verhaal te maken hadden? Of omdat ze voor Anton van "weinig" betekenis waren door hun kleurloosheid?

Inge

Nee ik had ook die indruk dat die ouders zich weinig bemoeiden met Anton, Anton vroeg er ook niet om. Die moeder was er meer voor de vader, die had al zo'n zware dag gehad in de enge buitenwereld, die moest verzorgd worden. Ik denk dat de ouders genoemd werden om te laten zien waarom Anton later ook zo teruggetrokken was. Dat had hij meegekregen van zijn ouders.

Maar wat jij zegt Marjo is ook waar. Ik ging ook zondags wandelen met m'n vader net als Anton en ik kan me ook niet herinneren dat mijn ouders meegingen met een turntoernooi of zwemmen of schoolreisje. Ouders werden door de scholen ook niet benaderd om ze meer bij de kinderen te betrekken. Ouders kwamen alleen op school als er iets goed mis was! Dus je zag ze liever niet )

Nu zijn er voorleesmoeders, oppasmoeders enz. enz. Niet te vergelijken met toen. Ouders hadden toen ook veel minder tijd. Het huishouden was veel zwaarder, en vader was 's avonds bekaf!

bernadet

De algemene kijk op kinderen was ook anders. Nog langer geleden waren kinderen alleen maar een manier om het voortbestaan van je naam of wat ook te garanderen, of om ervoor te zorgen dat je iemand had om voor te zorgen dat er iemand was voor je oude dag.

Het verbaast me ook altijd te lezen hoe soldaten in de wereldoorlogen (en eerder dan dat) alleen maar kanonnenvoer waren, mensenlevens waren niets waard. Pas na de tweede wereldoorlog is dat beeld veranderd. En dat gaat verder tot op de kinderen, die niet langer een verlengstuk zijn van jezelf..

Marjo

Het boek is uit. In een woord FANTASTISCH!!!

Wat krachtig geschreven en zo levendig dat je bijna zelf in de roeiboot zit, of langs de kant staat om David en Anton te coachen.

Een fijne, subtiele bijna poëtische schrijfstijl.

Met tranen in mijn ogen afscheid genomen van Anton, die na vijf eenzame jaren, zonder zijn geliefde roeien, zijn geliefde roeimaat David en de opmerkelijke duitse coach Schneiderhahn, weer bij het water staat.

De bevrijding die hij zoekt om zich te verdrinken in het water om weer een tweeeenheid met zijn roeimaat te worden.

Bedankt Bernadet voor deze geweldige tip. Ik ben blij dat ik dit boek gelezen heb.

Groetjes, Irene

Ja schitterend is het hè irene. Dat vond ik ook, het is alsof je meeroeit met David en Anton. De beschrijvingen van het roeien en de omgeving echt prachtig. Het staat niet voor niets hoog in mijn persoonlijke top 10.

Ik vond eigenlijk niet duidelijk of hij nu wel of niet zichzelf verdrinkt.

Ik geloof dat Marjo en ik het daar nog over hadden hier.

Groetjes

Bernadet

Even mijn interpretatie van Anton's zelfdoding.

De laatste regels van het eerste hoofdstukje: Ik huiver in mijn regenjas. Ik ga zitten. Ik sluit mijn ogen. Natte sneeuw slaat in mijn gezicht.

En dan het voorlaatste hoofdstuk..

Water wordt ijs. Ijs kan weer water worden. In dit hoofdstuk beschrijft hij het inktzwarte en ijskoude water waarin hij zich heeft laten vallen, denkend aan de bevrijding, de "hereniging"met David. En in dat ijskoude water voelt hij dwars door zijn doorweekte kleren de warmte van die laatste prachtige zomer met zijn roeimaatje...

Tevreden met mijn uitleg???

Ik moet toch iets terugdoen, nu mijn recensies de mist in zijn gegaan :oops:

Groetjes,Irene