H.M. van den Brink - Over het water

Ja het is echt prachtig he Inge.

Wat denk jij dat er op het einde gebeurd met Anton?

Ik vond ook zo goed beschreven hoe zijn ouders leefden. Die vader die vanuit de tramremise gelijk naar huis ging en zich dan eindelijk veilig en behaaglijk voelde. Die moeder die zelden buiten komt en heel eenvoudig is. Dat benadrukt ze ook, daardoor is Anton ook verbaasd over alles.

HIJ die uitgekozen wordt? HIJ tussen al die rijke jongens? HIJ bevriend met David, dat kon gewoon niet, daar was hij te eenvoudig voor.

Hij voelt zich er ook nooit echt thuis.

Dat roeien wordt ook prachtig beschreven, je voelt je gewoon erbij zitten als ze roeien. Je ziet wat zij zien.

Geweldig vond ik dat Anton op gegeven moment zelfverzekerder wordt. Hij voelt dat hij letterlijk goed in zijn vel zit.

Ja, prachtig boek!

Bernadet

Ik denk dat hij daar op dat ponton blijft liggen en 's ochtend doodgevroren teruggevonden wordt Het is maar een gok hoor

En het blijft een gok, zelfs al zegt de schrijver zelf dat Anton zelfmoord pleegt: hij heeft het niet als zodanig beschreven dus je kan er als lezer alle kanten mee op. Maar ook al is hij niet dood, deze specifieke periode die zo belangrijk voor hem was, is definitief voorbij. De Duitser zal nooit terugkomen en de jood ook niet. Hij heeft zijn ouders verlaten, ik denk voorgoed, dus Anton blijft helemaal alleen achter..voorbij is alles.

Marjo

Eigenlijk nogal verdrietig, maar ook de hardheid van het leven. Je denkt dat de wereld niet stuk kan, dat alles bij het oude blijft, maar altijd blijft alles veranderen. Ondanks het feit dat de ouders niet voor verandering waren toch hebben zij er geen beslissing in. Ze moeten met lege ogen toezien hoe de wereld veranderd. Ik denk dat ze er hun ogen voor sloten maar alleen al het feit dat hun zoon iets deed wat eigenlijk helemaal niet in hun "straatje" pastte......

Ik heb me tijdens het lezen van het boek afgevraagd of de ouders ooit eens zijn gaan kijken naar hun zoon terwijl hij roeide? Ik weet dat het mijn dochter verdriet doet als ik op woensdag niet kan blijven kijken als ze paardrijdt.

groetjes Inge

Nee ik denk niet dat die ouders dat deden Inge. ze waren veel te bang voor de buitenwereld. En die roeivereniging was al helemaal iets wat ver buiten hun gewone leven lag. Allemaal elite-kinderen, ze zouden zich ontzettend ongelukkig hebben gevoeld als ze daarheen moesten.

Alleen al het feit dat hun zondagse wandeling uit hetzelfde rondje bestond zegt al genoeg. Nooit verder dan de brug!

Bernadet

Je kreeg eigenlijk helemaal niet de indruk dat de ouders zich veel met Anton bemoeiden. Alleen een stukje over de moeder die hem ongewild kennis laat maken met het water en de vader die hem, ook al niet van harte, inschrijft bij de roeivereniging. Maar die generatie was heel anders dan die van nu. Mijn ouders (van 1912 en 1916) en hun tijdgenoten leefden ook heel erg hun eigen leven, zorgden natuurlijk wel voor hun kroost, maar ik heb vaak het idee dat meegroeien met je kinderen toen helemaal niet gebeurde. Je voedde ze op, en dat ze een eigen weg insloegen was dan verder hun zaak niet meer.

Of is dit alleen een eigen beleving? Het klopt in ieder geval wel met het boek.

Marjo