Connie Palmen - Lucifer

Ik heb wel wat van Palmen gelezen een aantal jaren geleden. Is me niet echt bijgebleven.

Om iets van Susan Smit te gaan lezen trekt me op een of andere manier ook niet.

Ik heb iets van Haasse in de kast staan, "Scharlaken stad", waarom weet ik eigenlijk niet.

Wel een aanrader, maar niet zozeer literair: "Zijn mannen nodig?" van Maureen Dowd.

Henk

Je verslag staat eindelijk op de site Petra, sorry dat het zo lang duurde.

Als een verslag op het forum staat vergeet ik het vaak ook op de site te zetten.

Vind je dat dit boek iets toevoegt? Ik krijg een beetje roddel- en achterklap gevoel hierbij.

Ik heb van Palmen De Wetten gelezen en dat vond ik wel erg goed.

Ik knapte eigenlijk af op IM. Niet dat ik dat gelezen heb maar ik hou er niet van om iets zo persoonlijks, over een bekende man, in de openbaarheid te brengen. Dat is wat me ook aan Kluun en zo tegenstaat.

Dit boek is ook zoiets, het gaat over bestaande personen en ik zie eigenlijk niet in wat voor toevoeging dat geeft.

requiem voor een gevallen engel is de ondertitel, heeft ze die Clara recht willen doen?

Dettie

I.M. had ik wel gekocht, maar ik heb het niet gelezen. Tenminste, niet verder dan de eerste paar bladzijden, want die ademloze bewondering van Palmen voor die man, daar werd ik helemaal misselijk van.

Dit boek (Lucifer) vond ik goed. Of Palmen recht heeft willen doen aan Clara weet ik niet. Ik denk eigenlijk van niet. Vermoedelijk heeft ze die val en de roddel erna in de grachtengordelwereld gebruikt als kapstok om haar verhaal aan op te hangen. Ik las ergens dat Palmen meestal autobiografisch schrijft en in dit geval dan niet, maar ook hier gaat het natuurlijk om mensen die bekend zijn uit haar wereld.

Dat het om werkelijk bestaande personen gaat, vind ik niet zo erg. Tenslotte is het nog altijd de visie van de schrijver, die eruit spreekt en gaat het eigenlijk niet over die bekende mensen. Zo zie ik het altijd.

De 'gevallen engel' slaat op een zin die in de rouwadvertentie van Clara-die-eigenlijk-Marina-is. In de proloog wordt duidelijk gemaakt dat de verteller (die eigenlijk Palmen zelf is) hierdoor geïntrigeerd was.

Ik krijg bij sleutelromans altijd het idee dat ik dom ben, want ik herken de personen die achter de personages liggen meestal helemaal niet. Daarom heb ik geen zin in dit boek.

Ik herkende ze ook niet allemaal. Alleen de overduidelijkste. Ik verkeer dan ook niet echt in grachtengordelkringen

Ik heb gisteren de bijna pagina grote verdediging van Palmen in nrc gelezen. Het was haar antwoord op de aanvallen van de critici.

Ik vind het lovenswaardig om als uitgangspunt van een roman, het toneelstuk Lucifer van Vondel, de roman Mephisto van Klaus Mann en Doctor Faustus van Thomas Mann te nemen. Daar kan in principe iets interessants uitrollen, mits het talent en de inspiratie daar is.

Dat ze daarnaast haar hoofdpersoon baseert op de in 2003 overleden componist Peter Schat en ingaat op het ongeluk van zijn vrouw uit begin jaren tachtig is al minder interessant. Wat ik heb begrepen is dat zij in deze roman niet alleen dit ongeluk ter sprake brengt, maar Loos cq Schat een moord in de schoenen schuift. Dan kan ik begrijpen dat de familie Schat hier niet zo gelukkig mee is.

Palmen mengt in deze roman fictie en non-fictie. Persoonlijk sta ik afkerig tegenover deze mengvorm, want ik denk dat hier de roman altijd door aan kracht verliest. Met andere woorden de twee genre's zitten elkaar binnen het verhaal in de weg. Het is verder ook niet slim om personen uit de werkelijkheid te nemen, die nog vers in het geheugen liggen. Het kan pas werken als geschiedenis zijn rol heeft gespeeld.