Connie Palmen - Lucifer

Ja. Dus Waarom heeft ze dit gedaan? Dat haalde ik niet uit het asrtikel. Ze verdedigt ziochzelf door te zeggen dat het fictie is. Had ze dan niet meer kunnen fingeren. Nee, zegt ze, want die aandacht kan ze goed gebruiken! Als ze haar boeken moet verkopen door ophef te laten ontstaan, dan is er iets mis.

Hallo Marjo,

Mijn vermoeden is (iets wat ik al van het begin van haar schrijversschap vermoedde) dat ze sensatiezuchtig is.

Nou nee, Marjo, als je het artikel goed leest, zegt ze volgens mij dat ze juist fictie en non-fictie hier bewust heeft vermengd, dat ze deze keuze dus verdedigd en dat daar haar critici haar onder andere op hebben aangevallen.

Waarom ze het heeft gedaan heeft zegt ze ook. Ze zegt daarover dat ze als romancier vrij is, op haar eigen draai eraan te geven. Dat critici haar verwijten dat niet de waarheid spreekt. Palmen antwoord daarop dat ze juist als romancier nooit over de waarheid zou schrijven, omdat we de waarheid niet kennen, het is altijd een interpretatie daarvan (daar ben ik het volledig met haar eens, dat is ook mijn eigen visie) en het wel heel prententieus zou zijn, als ze via roman zou beweren dat ze de waarheid in pacht heeft. Daarom verbaasde ze zich over de reactie van de critici.

Dus liegen is het metier van een romancier. Helemaal mee eens. Het lijkt er dus op dat Palmen om te willen scoren (wat kun je tegenwoordig nog aan het papier toevertrouwen waarmee je de aandacht trekt? Een totaal verkeerd vertrekpunt. De vraag is hier natuurlijk: zou Palmen ook Schat als voorbeeld voor haar hoofdpersonage genomen hebben, als er geen ongeluk met zijn vrouw gebeurd was?

Ik denk dat dit boek ook een afrekening is met de herenclub. De club waar dus, zoals je in haar antwoord kon lezen, Schat dus ook deel van uit heeft gemaakt. Als ik mijn gedachtengang verder mag vervolgen, vraag ik me af of deze roman, soms haar antwoord is op de polemische, op de persoon gerichte romans van Hermans? Met andere woorden, de vrouwelijke tegenhanger?

Ik werp dit allemaal op zonder Palmen's roman zelf gelezen te hebben en zonder directe kennis te hebben van genoemde Hermans romans. Ik moet nog altijd Onder professoren lezen. Die heb ik op de plank staan, maar eerlijk gezegd trekt me dat persoonlijke aanvallen-proza niet echt. Daarom heb ik toen Reis naar het einde van de Nacht van Celine ook meteen naar een paar bladzijden afgebroken. Ik had geen zin in scheldkannonade's.

Marjo schreef : Ja. Dus Waarom heeft ze dit gedaan? Dat haalde ik niet uit het asrtikel. Ze verdedigt ziochzelf door te zeggen dat het fictie is. Had ze dan niet meer kunnen fingeren. Nee, zegt ze, want die aandacht kan ze goed gebruiken! Als ze haar boeken moet verkopen door ophef te laten ontstaan, dan is er iets mis.

Dus als ik het goed begrijp mag Palmen in feite iemand moord in de schoenen schuiven en kan daar mee wegkomen omdat ze roept dat het fictie is.

Ze voert wel allerlei bekende personen op in haar boek, maar omdat ze die andere namen heeft gegeven zijn het die personen niet.

Ja zo lust ik er ook nog wel een paar.

Eigenlijk is het zelfs een beetje laf om je te verschuilen achter 'fictie', heb dan ook het lef om rechtuit te schrijven wat je werkelijk denkt.

Of oordeel ik nu te hard? Mag ik eigenlijk wel zo oordelen als ik het boek niet ken...

Dettie

Tja....Ik denk niet dat ik snel een verhaal zou schrijven en zou proberen te publiceren over iemand die bekend is en die nog niet zo lang dood is of zelfs nog leeft. Maar wel over iedereen die ik ken en die niet bekend is. Voor Palmen zal wel gelden dat in principe alles materiaal is. Alle materiaal, ook al komt het nog zo overeen met de echte wereld, wordt fictie als je het in een verhaalvorm giet. Ik vind niet dat ze met dit boek iets heeft gedaan wat niet mag (en ik vond het een goed boek, dat speelt mee). Het is steeds duidelijk dat het fictie is.

Ze schrijft trouwens meestal autobiografisch, en omdat haar minnaars altijd bekende heren zijn, gaan haar boeken al gauw over bekende Nederlanders natuurlijk.

Misschien heeft Roel een punt en wil ze afrekenen met de herenclub van Mulisch. Dat ze daar niet bij mocht horen, zal haar wel gekwetst hebben. Maar weten doe ik het niet. Ik zou dat NRC-stuk graag willen lezen. Zal zo (of straks als ik niet meer eigenlijk hoef te werken) eens op internet kijken.

Zo had ik het ook begrepen: ze heeft feiten gekozen en daar fictie van gemaakt. Dat staat dan verder helemaal los van een eventuele waarheid.

Ze moet geweten/gewild hebben dat men over haar heen zou vallen, en tja, zolang ze volhoudt dat een romancier fictief schrijft, mag je bekende personen als uitgangspunt nemen. Dat doet iedere schrijver in meer of mindere mate. In haar geval, zoals ze het gepland had (ik weet niets van een herenclub af, maar alles kan) moeten de figuren natuurlijk wel herkenbaar blijven, want anders waren de recensisten hier niet over gevallen, zoals ze nu gedaan hebben.

Als je dan snode plannen smeedt dan is het wel leuker om een feit te nemen dat de wereld zal schokken toch?

Als je dan snode plannen smeedt dan is het wel leuker om een feit te nemen dat de wereld zal schokken toch?

Ja en ze verdient er ook nog lekker aan!

Dettie