Dimitri Verhulst - Mevrouw Verona daalt de heuvel af (samenleesboek maart 2007)

Het is alweer een tijdje geleden dat dit boek gelezen heb, maar ik moet toch als eerste denken aan die koe die burgemeester wordt als ik dit topic terug lees. Ik vind Verhulst nog steeds geweldig.

Dit item nog eens doorgelezen.

Vraag me af of Verhulst nu wel te krijgen is in de meeste Nederlandse bibliotheken (na zijn nominatie voor, ja welke prijs was het alweer?).

Tiba.

Was hij dan niet te verkrijgen in de bibliotheken?

In onze bibliotheek was het meeste altijd al te krijgen. Ze hebben nu alles van hem, denk ik. Goed dat je er naar vroeg, Tiba. Zo ontdekte ik dat er een "nieuw" boek van hem bijgekomen is: "Dinsdagland". Heeft iemand dat al gelezen?

Nou ik heb eindelijk mevrouw Verona gelezen.

Zoals misschien bekend is was ik niet kapot van de andere boeken van Verhulst op Problemski Hotel na maar dat valt onder een andere categorie.

Dit boek is tot nu het beste fictieboek dat ik van Verhulst gelezen heb.

Maar... echt heel erg goed vind ik het ook niet.

Ik stoor me aan de poëtische zinnen, ze houden het verhaal op. Af en toe schrijft hij zulke 'mooie' taal dat je denkt waar is hij nu eigenlijk mee bezig, met een verhaal vertellen of mooie taal creëren? Mooie taal en het verhaal moeten naadloos aansluiten en dat doet het hier niet.

Wat moet je met een zin als...

Letterknechten zouden haar berispen en 'r zeggen dat ze was gaan leven in haar eigen kreupeldicht, daar waar de liefde boventijdruimtelijk en zelfs groter is, waar het bestaan wordt losgekoppeld van alle wetten waarover Newton en consorten zich ooit het hoofd gebroken hebben, zodat het er ondraaglijk op lijken moest dat de liefde geen deel had van het bestaan.

De zin Mijn student, Bossart, je weet wel, speelde vandaag weer piano alsof hij teksten overtikte vind ik veel mooier, die is knap omdat die ene zin gelijk duidelijk maakt wat bedoeld wordt. Alle eromheenschrijverij, zoals de eerste zin, vind ik storend en haalt me uit het verhaal.

Het verhaal zelf stelt niet veel voor, is mijn persoonlijke mening, net als hierboven al geschreven wordt, komen de personages niet echt uit de verf. Je hebt geen beelden bij mevrouw Verona of meneer Pottenbakker. Ja ze daalt de heuvel af om niet meer terug te komen maar eigenlijk raakt dit je niet, het wordt erg afstandelijk verteld. Het geeft een aardig inzicht in de gewoontes van het dorp maar dat is het dan ook.

Je weet dat mevrouw Verona een knappe vrouw was om te zien en veel mannen hoopten op een avontuurtje/relatie met haar. Maar mevrouw Verona is trouw tot in de dood, Pottenbakker was haar grote liefde.

Dat is eigenlijk in het kort het hele verhaal.

De zinnen zijn inderdaad poëtisch maar het enige wat me écht raakte was het gedicht dat tussen de hoofdstukken stond.

Dettie

Dat gedicht vond ik dus niks..

Wat we in de groep geconstateerd hebben:

"Het boek gaat over geluk, over de liefde.

Zonder liefde is zijn alle dingen waardeloos, zelfs kunst en schoonheid. Het geluk is betrekkelijk, want haar man sterft.

Het dorp en zijn bewoners geven een ijselijke toon aan het verhaal:de zinloosheid van een bestaan zonder liefde."

En dan wat ik zelf het sterkste vind:

"De ironie loopt als een rode draad door het boek, zodat de zelfmoord van haar Grote Liefde vanzelfsprekend in de loop der dingen wordt opgenomen. "

Ik vind overigens niet dat de mooie zinnen afleiden. Het maakt het verhaal juist sterker.

Ik heb het boek van Mortier nog steeds niet uit, en ik weet nu hoe dat komt. Ik wil daar sec het verhaal lezen, maar dat lukt niet. Dus dan leidt het mooie mij daar dus wèl af!