Sally Rooney - Normale mensen

Connell is de enige die Marianne echt trouw blijft, maar de kloof tussen hen tweeën is er gewoon, dat kun je niet ontkennen. Zij komt uit een gegoede familie en kan het zich permitteren om op een prestigieuze universiteit te studeren. Voor Connell is dat allemaal veel minder vanzelfsprekend. Hij moet werken naast zijn studie, omdat hij het anders niet kan betalen. De studie van Marianne wordt voor haar betaald.

Connell is alleen op school bang voor zijn imago en dat is ook gewoon een deel van z'n leeftijd. Hij wil geen conflict met z'n vrienden krijgen. Ergens is hij ook vreselijk onzeker. Later heeft hij spijt van zijn gedrag. Als je dat vergelijkt met de zogenaamde vrienden van Marianne, jongeren die allemaal met de gouden lepel in de mond zijn grootgebracht, die haar uiteindelijk zo'n beetje allemaal afvallen, Jamie die roddels over haar verteld, Peggy die niet kan kiezen tussen Jamie en Marianne en uiteindelijk toch tegen Marianne lijkt te zijn.

Marianne is op een ongezonde manier op zoek naar liefde. Ze zoekt bevestiging van haar negatieve gevoelens over zichzelf. Marianne geeft Connell de vrijheid, maar wil hij dat wel? Hij lijkt uiteindelijk toch te kiezen voor Marianne, ondanks het feit dat zij vindt dat hij naar New York moet gaan.

En je kan je ook te kwetsbaar opstellen. Marianne maakt zich voor haar geluk helemaal afhankelijk van anderen en zo werkt dat niet. Je kunt jezelf niet helemaal wegcijferen, dat is ongezond.

Ik zie het andersom, Marianne is degene die Connell trouw blijft, misschien niet de vorm van trouw die gebruikelijk is, maar ze accepteert alles van hem. Ja en dat ze rijk is, dat is misschien wel een handicap ondanks alle privileges die ze daardoor heeft.

Marianne is niet op zoek naar de liefde, ze is op zoek naar de liefde zoals ze die bij Connell ervaarde. Zij zoekt dat overal en geeft ook allerlei vormen van 'liefde' de ruimte maar ze kan dat wat ze met Connell heeft niet vinden.

Helemaal precies zit het boek niet meer in mijn hoofd, en ik heb het ook niet meer in huis dus ik kan niet met voorbeelden komen. Maar dit bovenstaande is het gevoel dat ik aan dit boek overgehouden heb.

Dettie

Tja, ik zie het toch anders. Connell geeft wel degelijk om Marianne, maar hij heeft misschien bedenkingen bij een relatie met haar, vanwege het standsverschil. Dat zie je ook aan de vriendenkring van Marinanne, die toch een beetje op Connell neer lijken te kijken. Dat wordt bijvoorbeeld geïllustreerd door de verbaasde reactie als Connell in Wenen geweest blijkt te zijn. Later reist hij samen met een vriend door Europa en ze verblijven in eenvoudige hostels, terwijl Marianne met haar vrienden in een villa in Italië zit. Connell en z'n vriend komen daar ook en op een gegeven moment ontstaat er een discussie over champagneglazen (hoe decadent wil je het hebben). Marianne krijgt steeds een relatie met jongens die haar mishandelen en dat lijkt ze ergens prettig te vinden, hoewel ze uiteindelijk wel steeds met die partners breekt. Connell krijgt op een gegeven moment een relatie met Helen, waarbij hij zich meer op z'n gemak lijkt te voelen, maar die relatie wordt uiteindelijk door Helen verbroken, omdat Connell zich nog steeds bij Marianne betrokken voelt. Als de broer van Marianne haar neus breekt, door de deur van haar kamer binnen te stormen, lijkt het voor Marianne eindelijk het moment te zijn, waarop ze met haar familie breekt. Op dat moment staat Connell voor haar klaar. Marianne wil door hem gedomineerd en vernederd worden en dat is iets wat Connell niet wil. Marianne lijkt naar een soort negatieve bevestiging te zoeken. Ergens lijkt ze te willen horen dat ze een slecht mens is. Je kunt andere mensen niet verantwoordelijk maken voor je geluk.

Vanavond zijn 3 delen van een serie die naar het boek gemaakt schijnt te zijn, op Canvas te zien.