K. Schippers - Het witte schoolbord

Voor mijn eindexamen heb ik o.a. De komst van Joachim Stiller gelezen. Naast boeken uit verschillende perioden van de literatuurgeschiedenis moesten we ons concentreren op 1 schrijver of stroming. Ik koos destijds (1965-1966) voor Lampo en det magisch realisme. Daarna heb ik nog lang elk boek dat hij schreef gekocht of gekregen. De manier waarop hij er mee om ging, ging me echter steeds meer tegenstaan: het begon op een kunstje te lijken. En dan steeds die miskende en onterecht bekritiseerde schrijver die zo nodig in het verhaal gestopt moest worden.... :silly:



Toch heb ik bijna al zijn boeken hier staan: mijn vader vond het zo leuk om ze voor me te kopen en ik wilde hem niet teleurstellen, dus zei ik er maar niets over, maar de laatst verschenen boeken staan ongelezen op de plank.

Ik moet er nog maar eens naar kijken. Wat van het vroege werk herlezen. Ken jij De Prins van Magonia? Daar heb ik toch wel goede herinneringen aan, al zeiden de critici toen ook al, dat hij een kunstje opvoerde en dat het niets meer te maken had met magisch-realisme.

Ik ben dol op het magisch-realistische werk van Carel Willink. En de manier waarop Schippers het verwoordt in Het Witte Schoolbord spreekt me aan. Dus nu hoop ik maar dat ik in een ander werk van Schippers terug kan vinden wat ik bij Lampo kwijtraakte.

Het is waar..als je teveel Lampo achter elkaar leest is het niet leuk meer. Ik las ze zoals ze uitkwamen, daar zat toen wel tijd genoeg tussen. En andere boeken. Maar ach, dat geldt ook voor chocola..doseren is altijd goed.

Schippers heeft dacht ik nog niet genoeg geschreven om al van een kunstje te kunnen spreken.

Ik kan me de prins van Magonia niet herinneren. Wel Don Juan, die heb ik pas nog gelezen. En is heel anders..geen kunstje!

Don Juan was zijn debuut uit 1943. En dus nog helemaal vrij van "kunstjes". Ook ik heb ze met tussenpozen gelezen (1965-1990), want ik kreeg er steeds een van mijn vader, als er weer een uit gekomen was. Het aanvankelijke enthousiasme is gewoon langzaam uitgeblust. Van de ruim 25 stuks die hier staan heb ik er ca. 20 gelezen. Na die tijd zette ik ze ongelezen in de kast. Ze werden ook steeds dikker en dat was bepaald niet hetzelfde als interessanter.

Magisch-realisme zou geen "kunstje" moeten zijn. Schippers schrijft sinds 1963, aanvankelijk poëzie, later vooral romans, verhalen en beschouwingen. In de bibliografie die ik vond, stonden ook 25 titels t.m. Waar was je nou. Ik denk dat ik maar eens begin met Een avond in Amsterdam (roman, 1971).

Kan nog even duren, maar je hoort er nog van.

is goed..ik heb nog ergens een Schippers liggen, maar niet deze.

Hij schreef vroeger anders, dat zei hij zelf in een interview. Een ontwikkeling is logisch bij een schrijver, en inderdaad had Lampo daar geen 'last' van..

Desiree heeft me een tijd terug een boek van Hubert lampo toegestuurd.

Zal dat binnenkort gaan lezen, dan heb ik vergelijkingsmateriaal.

Dettie

die het druk heeft met de recensieboeken en daardoor niet aan Lampo toekwam.

Welke titel Dettie? Sommigen zijn nogal dik en (naar mijn menig) zonde van je tijd!

En hoe meer ik er de laatste dagen aan loop te denken, hoe meer ik er van overtuigd raak: het "magisch-realisme" van Schippers is totaal iets anders dan dat van Lampo. Bij L. ga je als het ware door een poort en komt dan in een andere, parallelle wereld, die anderen niet kennen, maar die naast de " werkelijke" wereld bestaat. Vandaar "kunstje". Het heeft dus meer iets van 0X Fantasy.

Bij Schippers gaat het om een andere manier van kijken naar "de" werkelijkheid, om zo te ontdekken, dat er nog een "andere" werkelijkheid bestaat, als je maar goed, of anders kijkt naar de gewone wereld.

Ik heb via www.2dehands.nl/boek voor een prikkie Eerste indrukken van Schippers besteld. Hoe (volgens Schippers) een kind van 3 tegen de werkelijkheid aankijkt. Ben reuze benieuwd.

Groetjes, Librije.