Hafid Bouazza - Paravion

Inge ik moet 'Vertel eens' nog lezen!

Maar als daaruit voortkomt dat je eerst vertelt wat je mooi vindt, wat niet mooi enz., dan is het wel te merken. Het is wel heel duidelijk zo.

Ik hoop ook van 'Vertel eens' te leren want ik vind het altijd erg moeilijk om onder woorden te brengen wat ik nou zo leuk of niet leuk vind in een boek.

Ik snap sommige stukken van je verhaal niet. Misschien ben ik zelf ook weer hele stukken vergeten. Kan ook hoor.

Volgens mij was de eerste generatie al naar paravion, de tweede generatie vertrekt nadat ze eerst hun vrouwen zwanger hebben gemaakt. Daaruit worden alleen maar dochters geboren en één zoon. Deze zoon krijgt 'les' van het geheimzinnige meisje (zijn moeder blijkt achteraf) en past zijn lessen toe op de meisjes die daarom gek op hem zijn (de superminnaar).

Van die heksenvrouwen kan ik me niet herinneren dat ze in paravion waren. Het kan best zijn dat paravion op twee manieren gebruikt werd. Paravion als Nederland en Paravion als de hemel. Ik vond sommige stukken erg verwarrend, kon het af en toe niet meer volgen waar wie was en welke generatie nu weer aan de beurt was. Net wat jij zegt.

Het enige wat me echt duidelijk was, was dat de mannen in Nederland heimwee hadden naar hun status in Marokko, Nederland was veel te losgeslagen voor hen (maar ze genoten er stiekem wel van). Ze wilden de onderdanige vrouw maar vergaten dat de tijd in Marokko ook niet stil had gestaan.

Ik denk dat de vrouwen eerst in verwachting moesten zijn omdat anders het verhaal over de jongste baba en de veranderde houding onder de vrouwen in Marokko niet verteld kon worden. (een soort kapstok om het verhaal aan op te hangen)

ja die Gouden Uil is mij ook een raadsel. Iemand (Marjo?) merkte hier op dat juist misschien door het onbegrijpelijke, (ze snapten het zelf niet) dit boek De gouden Uil kreeg!

bernadet

Ik snapte het boek ook niet echt. Je kunt er blijkbaar veel verschillende dingen over opmaken. Die heksen kwamen ook in Paravion en daarom denk ik dat het de hemel was Er staat ergens naar het einde een stuk waar ze aan een meer of rivier zitten en waar ze mannen verleiden (die heksen dan). :shock: :shock: Ik moet eerlijk zeggen ik weet het niet echt. Het leek me zo'n verwarrend boek en hoe meer je er over praat of nadenkt hoe verwarrender het wordt.

Ja het was ook verwarrend. Toch is het daardoor wel dat je erover na blijft denken, misschien is dat de kracht van het boek wel.

Ik dacht weer dat het verhaal aan het eind, over die heksen, een verhaal was over hun jeugd. Toen de ene helft van die heksen dood ging begon de andere in te zien dat zij dan ook snel zou volgen (het was toch een siamese tweeling?) en dat zij toen haar jeugd begon te overdenken, maar inderdaad ook dit weet ik niet zeker. Ik heb het boek niet meer in huis want leesster wilde het ook graag lezen. kan het dus ook niet even nazoeken.

bernadet

Ik heb gisteren eindelijk de band van de Gouden Uil uitreiking bekeken (nog bedankt Inge, hetwas een leuke uizending) en daarin wordt eigenlijk ook niets gezegd over de inhoud van het boek. In grote lijnen wordt het verhaal vertelt (heel kort) en daarna vertelt iemand waarom zij het boek zo mooi vond. Dat ging meer over de taalrijkdom en het spelen met de taal dan over de inhoud.

Het blijft dus puzzelen.

Bernadet

Ik kreeg vandaag het blad boek-delen en daar staat ook een recensie in over Paravion. Hier een gedeelte daaruit.

Paravion verhaalt van Marokkanen die naar Nederland emigreren en daar hun machismo en adat willen importeren, ongeacht de zeden en gewoonten van hun nieuwe thuishaven. dat alles is opgetekend in de stijl van vertellingen uit duizend-en-een-nacht.

De luchtspiegeling is het gedroomde, maar vervormde beeld dat de Moreanen van het westen hebben. De vliegende tapijten staan voor de technische achterstand van hun vaderland, maar zijn ook magisch genoeg om de landverhuizers van de ene dimensie naar de andere te brengen.

Bouazza gebruikt taal niet uitsluitend als vehikel om een boodschap over te brengen. Hij kruidt en doorkneedt de zinnen met sfeertekeningen, totdat ze van weelderigheid bijna gisten. Nu eens zet hij daarmee een prachtige glimmende kers op de slagroom, een andere keer is het vooral nog meer slagroom.

Een enkele keer lijkt Bouazza z'n rijke vondsten en bespiegelingen voorrang te gunnen boven een duidelijke rode draad. dan moet de lezer zich op eigen kracht orienteren in dit levendige, kritische verhaal, dat meandert van geloofwaardige situaties naar sprookjeselementen, waarbij tijden, gebeurtenissen en plaatsen soms letterlijk in elkaar overlopen.

Judith Zeeman.

Dat die vliegende tapijten de technische achterstand aangaven had ik niet begrepen dus.

Maar ook hier wordt gezegd dat het af en toe niet meer te volgen is.

Bernadet

Judith Zeeman? Familie van?

Dat die tapijten zo geduid worden is haar idee, toch? Je kan er ook wat anders over denken. Al zou ik niet weten wat..ha ha.

Marjo