Jullie ultieme Lievelingsboek

Hartstikke leuk om te horen dat jullie toch wel allemaal zo'n beetje een echt lievelingsboek hebben

Als jullie het niet erg vinden heb ik meteen een aantal titels "gepikt" van jullie die mij voor mezelf leuk lijken om te lezen

Op vakantie gaat trouwens altijd mijn Mannen Zonder Gezicht mee. als back up;

voor als mijn uitgezochte boeken al uit zijn, of tegenvallen

Groetjes piedie

Het parfum van Patrick Süskind...

Vertel eens waar 'mannen zonder gezicht" over gaat, Piedie!!

mijn absolute lievelingsboek tot nu toe is "oscar et la dame rose" door eric-emmanuel schmitt. de schrijver heb ik leren kennen via een kennis en ik ben er die nog steeds eeuwig dankbaar voor. ik heb mama de nederlandse vertaling cadeau gedaan voor haar verjaardag en ook zij kan niet ophouden over het boek. het is gewoon prachtig, ik heb erbij moeten lachen en huilen. het is eenvoudig geschreven, pretentieloos, een zwaar thema en toch zo licht, vol levenswijsheid. dat is echt het mooiste boek tot nu toe en ik hoef er geen moment over te denken...

(intussen verslind ik op gezapig tempo het ene na het andere boek van de auteur)

Die man is niet populair in Nederland geloof ik..

Marjo, ik zal het verhaal van de achter flap schrijven

( Dat vind ik al zo mooi!!)

Sergeant-majoor Erich Schwabe, zesentwintig jaar oud maar reeds een geharde oorlogsveteraan, komt in Rusland met zijn slede op een mijn terecht.

Hij heeft geluk, hij leeft nog maar zijn gezicht is onherstelbaar verminkt...

Hij wordt vervoerd naar Bernegg, een klein plaatsje in het Frankenland, waar het kasteel is ingericht tot hospitaal voor gezichtsverwondingen. hier voeren Dr Walter Rush, en Dr. lisa Mainetti een vaak hopeloze strijd om de mannen, die in een genadeloze oorlog voor hun vaderland vochten, weer een nieuw gezicht en zelfvertrouwen te geven

Wat ik zo prachtig aan dit boek vind is dat het heel realistisch is beschreven (want op de andere flap stond , mede door eigen ervaring opgedaan tijdens de 2e wereldoorlog)

Het gaat over een groepje mannen die op dat kasteel in de zelfde kamer liggen

Hun doorzettingsvermogen om er weer zo "normaal mogelijk menselijk"( soms moeten ze wel 46 keer worden geopereerd) uit te zien

Hun onzekerheid over hun partners, of die hen wel terug willen

Het is zo realistisch beschreven over hoe ze samen de jaren in dat zh doorbrengen,de onzekerheid van deze jongens om weer in de maatschappij terug te keren, en dan ook daadwerkelijk terug gaan keren in de maatschappij ( waar heel veel mensen toch niet meer op zitten te wachten, want het is al zo lang geleden en wat is hij veranderd , nee we kennen hem niet meer terug) wat sommigen van deze mannen dan ook niet redden

Maar het is niet alleen kommer en kwel, die mannen krijgen ook natuurlijk een band samen, en vaak worden hun avonturen,ze spoken ook heel wat uit natuurlijk op dat kasteel toch met een dosis humor beschreven

Vooral die Dr Lisa, vind ik geweldig Hoe zij al die kerels onder de tafel brult

Ik heb ooit nog wel eens 2 andere boeken van konsalik gelezen maar die spraken me totaal niet aan

Omdat het niet realistisch was

Ik wil eventueel nog wel een stukje uit het boek over typen als je interesse hebt

groetjes piedie