Leesuitdaging 2009

Net uit, non-fictie, Het Marokanendrama, van Fleur Jurgens.

Mijn bezwaar tegen dit boek zit vooral in de titel, alsof alle Marokanen aanleiding tot drama zijn,

Het boek is wat genuanceerder, het gaat secefiek over de groep jongere mannelijke Marokanen die daadwerkelijk problemen geven.

Het boek is opdracht van de politieacedemie geschreven en schetst een beeld van de oorzaken waardor juist deze specefieke groep zo vaak ontspoort. Haar verklairng zit vooral in de combinatie van factoren zoals sociale factoren, gezinsfactoren, culturele factoren en de Nederlandse gedoogcultuur. Op zich geen verrassende feiten wat mij betreft maar wel heel duidelijk uit een gezet en vooral door de uitebreide uitwerking toch wel indrukwekkend.. Geen vrolijk boek, wel zeer leesbaar, al zitten er wel tamelijk veel statestieken in, maar dat zal wel door de opdrachtgever komen. Wat mij betreft had er nog wel iets meer nadruk mogen komen te liggen op de groep die het wél redt, want daar neemt al lezend je bewondering alleen maar voor toe.

Door de leesbaarheid en de duidelijkheid toch drie sterren.

Wil

Handig zo'n leeslijst Dettie. Ik maak heel ouderwets in een mooi paperblanks schrift aantekeningen over elk gelezen boek, met wat steekwoorden en mijn waardering uitgedrukt in een rapportcijfer...

Dettie, wil jij mij ook doormailen hoe je zo'n "balkje" maakt?

Jeannette

Ik heb je een PB gestuurd jeannette

WilV schreef : Net uit, non-fictie, Het Marokanendrama, van Fleur Jurgens.

Mijn bezwaar tegen dit boek zit vooral in de titel, alsof alle Marokanen aanleiding tot drama zijn,

Wat mij betreft had er nog wel iets meer nadruk mogen komen te liggen op de groep die het wél redt, want daar neemt al lezend je bewondering alleen maar voor toe.

Wil

Ik heb net "Land van werk en honing, verhalen van Marokkaanse moeders over hun migratie" van Hanina Ajarai en Marjolijn van Heemskerk gelezen.

Het zijn zes levensverhalen van Marokkaanse moeders van veelal grote gezinnen, de vrouwen van de eerste gastarbeiders, die hun land verlieten voor een betere toekomst. Wat hadden zij voor jeugd in Marokko en wat verwachten zij van hun leven in Nederland en wat is daar van uitgekomen? Hun verhalen zijn heel verschillend: soms bizar, ontroerend en grappig, maar ook schrijnend.

Na afloop vertellen de dochters hoe zij hun moeder zien en wat er na een generatie veranderd is. Herkennen zij zichzelf in hun moeder? Wat nemen zij over van de traditie van generaties voor hen? En wat laten zij los?

Het boek geeft echt inzicht in de levens van Marokkaanse vrouwen in Nederland en hun achtergrond en laat tevens zien hoe een generatie later, hun dochters, al weer heel anders over bepaalde zaken denken.

Een positief boek!

Jeannette

O O O jeannette hier word ik zo hebberig van. Het lijkt me een heel interessant boek.

Dettie

Twee non-fictie boeken uigelezen dezer dagen...

Shanghai Skyline van Carolijn Visser **1/2

Carolijn Visser keert in dit boek terug naar China, en volgt de voetsporen van de schrijvers Pearl Buck en Johan W. Schotman.

Verder wil ze een beeld geven van het moderne China met zijn Westerse leefstijl én traditionele gebruiken.

Ik heb vrij veel van haar gelezen maar dit boek wilde maar niet vlotten. Misschien komt het omdat ik het in etappes heb gelezen. Maar ik denk dat het ook te maken heeft met de inleiding hierboven..ik denk dat het boek beter tot zijn recht was gekomen als ze een keuze had gemaakt..óf de schrijvers volgen óf de mensen in het moderne China.

De kracht in haar boeken ligt wat mij betreft altijd in het ontmoeten van mensen en zo een beeld van een land geven. Die stukken vond ik dan ook het boeiends.

verder het boek "Klein leed"van Betsy udink gelezen. Een biografisch boek over haar depressie en slapeloosheid.

Een heel eerlijk boek vond ik, ik was wel onder de indruk. Vooral ook omdat ze met veel zelfspot en humor schrijft. Het is een dun boekje, je leest het zo uit, maar toch zit het wel even in je hoofd, althans bij mij.

Ze houdt ook een vurig en wat mij betreft overtuigend pleidooi tegen euthenasie bij depressie, omdat je dan totaal vertekend tegen de wereld aan krijgt, waar je dan behoefte aan heb is aan hulp, niet aan een dokter die zegt..inderdaad, Uw leven is ook waardeloos, ik ga U helpen er een einde aan te maken.

Ze eindig haar betoog met de prachtige zin

"Wat ik zeggen wilde is dat als ik dood wil, ik nog lang niet dood hoef"

Wil