Leesuitdaging 2009

Volgens mij heb ik nog een boek van hem, voorafgaand aan dit boekje.

Moet maar eens gaan zoeken in alle kasten...

Hier staat m'n verslag van 18 adressen, benieuwd of je het met me eens bent

www.leestafel.info/boekenarchief/517?layout=blog

Dettie

Mooi verslag. Ja zo heb ik het ook wel ervaren.

Voelde jij ook die strijd tussen het verder leven als overlevende en niet teveel om willen kijken én wél onder ogen kijken wat er gebeurd was.

Jij schrijft in je verlag dat dat te maken heeft met zijn schuldgevoel dat hij er nog wél was. Zo had ik het nog niet bekeken, maar daar zit wel wat in.

Ik vond dit boekje naast een verslag van wat er gebeurd was ook een soort van proces in zijn leven beschrijven van bijna ontkenning tot onder ogen zien wat er gebeurd is en accepteren dat hij zelf het overleefd had.

De vorm is ook mooi, juist door de soberheid en zijn "kleinheid"maakt het indruk.

Wil

Twee boeken gelezen voor mijn uitdaging,

voor de non-fictieboeken Ararat van Frank Westerman **1/2

Boek waarin de schrijver de berg Ararat beklimt waar volgens de overlevering de ark van Noach zou zijn gestrand. Hij gebruikt deze tocht en de voorbereiding van de reis om er achter te komen wat er overgebleven is van het geloof uit zijn jeugd en waarom hij is afgehaakt.

Mooi boek wel, waarbij ik vooral de persoonlijke stukken mooi vond, het gaat verder ook veel over de technische voorbereiding van de reis en allerlei geschiedenis die op zich wel boeiend is maar die het boek naar mijn smaak iets te "breed" maakte. Wel met plezier gelezen.

Veder gelezen voor mijn klassiekers, Mrs. Dalloway van Virginia Woolf. Ook **1/2,

Al twijfel ik daar nog een beetje over. Dit boek moet nog bezinken. .Geen makkelijk boek, ik moest er echt mijn best voor doen. Ook geen meeslepende verhalenlijn, er gebeurt weinig.

Maar toch ..

Mischien kwam het door de af en toe prachtige zinnen, of door de grote thema's maar het boek blijft toch in mijn hoofd zitten. Al was ik er ook niet rouwig om toen het uit was.

Ik heb het met tegenstrijdige gevoelens gelezen, en ook mijn mening achteraf is behoorlijk tegenstrijdig.

Wil

Net het geheime dagboek van Hans Warren 2001 uit. ***1/2

Zelden een boek met zoveel gemengde gevoelens en innerlijke dialogen gelezen. Wat een beleefde manier is om te zeggen dat ik al lezen constant heb zitten schelden in mijzelf.

Deernis is toch wel het woord wat het meest boven komt drijven.

Een oude man in zijn laatste levensjaar met alle pijn, schaamte, ongemak en machteloosheid die daarbij komt kijken,

Levend met zijn 40 jaar jongere partner, in wat je op zijn vriendelijkst gezegd toch een turbulente relatie kunt noemen.

Het is lastig oordelen omdat de partner letterlijk geen stem in het geheel heeft, behalve dan op de laatste bladzijdes waar hij het dagboekschrijven overneemt en zijn liefde, en onmacht verklaart. Objectief is zo’n dagboek dus niet, maar je ontkomt er niet aan het gevoel dat het bloed onder je nagels gehaald wordt. Het eindeloze gesleep naar uitjes met zo’n zieke man die het allerliefst gewoon lekker thuis wilde blijven, het gescheld, soms zelfs fysiek geweld, het alsmaar zeggen dat er gesimuleerd word, dat er expres gevallen wordt…het is om razend van te worden. En ik zat alsmaar ik mezelf te roepen…láát die man toch, luister naar hem, koop ik vredesnaam een verhoog toilet, handvaten, een rolstoel, schakel een wijkverpleegkundige , dóe iets. Maar vooral wees aárdig.

Tegelijkertijd is het ook de schrijver zelf die weinig communiceert over zijn ware toestand, pijnen en onmacht. Uit stukken die na de publicatie van dit dagboek verschenen begreep ik dat ook zijn vrienden geen idee hadden hoe het écht met hem ging, en dat dat ook niet bespreekbaar was.

Toch, en misschien wel daardoor, is dit een boek wat in je hoofd blijft zitten, door de mooie taal, maar vooral door het document wat het is geworden, de letterlijke weerslag van de beleving van een oude zieke man in al zijn onmacht, in zijn laatste jaar, zijn laatste maanden, zijn laatste dagen.

Dit laatste dagboek was mijn eerste, maar ik ga er zeker nog meer lezen.

Wil

Als je meer dagboeken van Warren gaat lezen dan zal je ontdekken dat Warren stapelgek op zijn vriend is en die liefde is wederzijds.

Natuurlijk zijn er ruzies, dat is bij elke relatie zo. Maar ze vinden elkaar in veel dingen en vooral in de kunst.

Misschien was het geschreeuw ook wel de onmacht van de vriend omdat hij eigenlijk niet wilde dat het bergafwaards liep met Hans Warren.

Hans Warren kan prachtig schrijven vind ik. Elke dagboek is wel een juweeltje. De man heeft een erg turbulent leven gehad maar weet dat mooi te verwoorden.

Dettie

Ik denk ook wel dat het onmacht was, en dat ze zeker veel van elkaar hielden. Maar toch.

Had jij dit deel gelezen Dettie?

Groetjes

Wil