Leesuitdaging 2008!

Ja erg he..ik vond het daardoor inderdaad bijna lastig om te beoordelen of het een goed boek was,

want hij kan wel schrijven.

Groetjes

Wil

Terug tot Ina Damman uit, drie sterren.

Het was het eerste wat ik las van Vestdijk, maar het beviel goed.

Groetje,

Wil

Dettie schreef : Nou gerd, als ik je uitdaging zie dan is dat geen straf!

Mooie boeken allemaal.

Dettie

Moet de uitdaging een straf zijn dan? :shock:

Grapje. Ik stelde op een ander forum jullie "leesvoornemen" ook even voor, en heel wat mensen hadden zoiets van: "er moet al zoveel, we willen niet ook nog "moeten" lezen" - go with the flow ligt hen meer

Inmiddels bezig met Hart der duisternis van Conrad. Leuke boeken, die uitgaven van Veen.

Ha ja er moet inderdaad al zoveel, maar dit is een vrijwillig moeten...

een soort zelfkastijding in positieve zin

Dettie

Ik zie het niet als zelfkastijding hoor..

Ik wil gewoon van die stapel af, en als dit een manier is die werkt, ook om eens andere boeken te lezen die je al zo lang wil lezen, nou, waarom niet dan?

Lezen is nooit straf..

De bezoeker, Gyorgy Konrád

Geen makkelijk boek, toch drie sterren.

De hoofdpersoon van dit boek werkt bij de sociale dienst in het Hongarije van eind jaren zestig.

Hij krijgt het uitschot van de samenleving aan zijn balie, en in het begin van het boek maakt hij niet de indruk daar heel erg met zijn hart bij betrokken te zijn. In de loop van het boek komt hij in aanraking met een verstandelijk en lichamelijk gehandicapt kind waarvan de ouders zelfmoord hebben gepleegd en wat in een soort bed naakt in zijn eigen ontlasting de dag doorbrengt. Hij gaat op weg om de jongen uit huis te laten plaatsen, maar beland al zittend naast het bed van de jongen en al denkend verschuift eigenlijk zijn hele perspectief over wat goed is en wat fout, wie hulpvrager is en wie hulpgever. Hij overweegt zelfs zijn eigen bestaan en gezin in de steek te laten en hier bij de jongen te blijven, en één hoofdstuk lang beschrijft de schrijver ook dat dat daadwerkelijk het geval is, hoe de hoofdpersoon één wordt met zijn eigen clientèle die ook allemaal in die flat wonen, en hoe zijn eigen collega hem uiteindelijk totaal verwilderd bezoekt, de jongen alsnog uit huis laten plaatsen, en hem op laat nemen i neen gesloten inrichting.

Dit al gebeurt alleen in zijn verbeelding want uiteindelijk gaat hij aan het eind van de dag gewoon naar huis naar zijn eigen gezin, maar je voelt bijna tastbaar hoe dichtbij hij bij die beslissing was, en hoe dicht hij bij het worden van zijn eigen clientèle.

Het boek gaat over hoe dun die grens is. Af en toe waren de zinnen en beschrijvingen met te lang, soms duurde een zin vol opsommingen bladzijdes lang, maar toch vond ik dit boek door zijn indringendheid zeer de moeite waard.

Willeke