Suzanne Young - De behandeling (14+)

De behandeling is het tweede van The Program-serie. Een spannend en origineel verhaal dat heerlijk wegleest.

Lees mijn recensie hier: www.leestafel.info/suzanne-young

Als ik het zo lees is het vrij heftig allemaal. Depressies, zelfmoorden en lobotomie... my goodness. Nou niet iets waar je naar uitkijkt... bij wijze van spreken. Wat een onderwerpen. Vind je het wel echt een boek voor jongeren Annemarie?

Verder nog een vraagje, je schrijft in jouw recensies Uit angst opnieuw van elkaar gescheiden te worden sloeg het tweetal op de vlucht.

Hoe wisten ze dat ze al eens eerder van elkaar gescheiden waren? Was hun dat verteld door hun ouders?

Dettie

Ja, het is zeker een boek voor jongeren. Juist tieners hebben te maken met tal van uiteenlopende gevoelens. Dit boek is best zwaar maar het bewijst ook dat knokken de moeite waard is.

Ze zijn er zelf achtergekomen dat ze eerder een stelletje zijn geweest. Hoe, dat verklap ik lekker niet.

Ja dat is waar dat tieners allerlei gevoelens hebben maar dit is wel heel heftig. Knokken is inderdaad altijd de moeite waard. Maar net als mijn opmerking bij een boek dat Marjo gelezen heeft. Het wordt wel verpakt in een fantasyjasje. Om de depressie tegen te gaan wordt 'gewoon' het geheugen gewist en begin je opnieuw. "Wie niet te redden is, of zich maar blijft verzetten, ondergaat een lobotomie." Het lijkt bijna een griezelverhaal!

Ik vraag me dan af, voegt zo'n boek iets toe aan het leven van een jongere? Het lijkt me eerder een angstaanjagend boek waarbij je mag hopen dat het nooit werkelijkheid wordt, ondanks dat het verpakt is in een liefdesverhaal.

Je had bijvoorbeeld vroeger van die romannetjes die ik vrat, maar ze gaven wel een heel onrealistisch beeld. De prins op het witte paard kwam aandraven en je was voor eeuwig gelukkig met elkaar. Die boekjes voegden dus niets toe, waren eerder slecht want het gaf de illusie dat het zo zou zijn. Dat je als je eenmaal getrouwd was constant in de roze wolk zou leven en alles begripvol en liefdevol zou gebeuren. Heel onrealistisch dus. Met fantasy heb ik datzelfde gevoel, wat voegt het toe? Doet het niet eerder kwaad dan goed?

Ik zeg dit niet om te zeuren of dwars te liggen hoor. Maar ik vraag het me werkelijk af.

Dettie

Een verhaal hoeft natuurlijk niet altijd wat toe te voegen. Gewoon een lekker, spannend verhaal is ook wel eens fijn. Dat verhaal voegt denk ik wel wat toe omdat jongeren die depressieve gevoelens wel begrijpen. Het verhaal maakt ook duidelijk dat die gevoelens gewoon bij het leven horen en dat ze niet uit te wissen zijn. Je moet ze overwinnen. Ze horen erbij.

Ik kijk anders tegen fantasy aan dan dat jij dat doet. Fantasy biedt een alternatieve wijze om dingen te vertellen. Soms luchtig en juist minder beladen, soms zo pittig dat het dagelijks leven ineens zo slecht nog niet is.

Precies, Annemarie. Je mag toch ook wel eens lekker ontspannen? Niet alles hoeft een betekenis te hebben of iets met je te doen, vind ik.

En als je onbewust uit een fantasyverhaal toch een les leert, nou, prima. Doe je dat niet dan is het al goed als je genoten hebt.