Marc Poorter - De waarheid en het koninkrijk (debuut)

Het, deels autobiografische, verhaal van Mario, die opgroeit in de gesloten wereld van Jehova's getuigen.

Zie www.leestafel.info/marc-poorter

Dettie

Lijkt me een interessant boek.

Moet ergens denken aan een buurmeisje van een vroegere vriendin van me, die ook Jehova's getuige was geweest en min of meer voortdurend op de wip zat. Aan de ene kant wilde ze terugkeren in de schoot van de kerk en aan de andere kant wilde ze er niets mee te maken hebben. Het nadeel van het laatste was, dat ze dan ook het contact met haar ouders kwijt was.

Eh, ja, debuut...goed geschreven zeg je. Vooruit dan maar. Of denk je dat het te autobio is?

Renate schreef : Lijkt me een interessant boek.

Moet ergens denken aan een buurmeisje van een vroegere vriendin van me, die ook Jehova's getuige was geweest en min of meer voortdurend op de wip zat. Aan de ene kant wilde ze terugkeren in de schoot van de kerk en aan de andere kant wilde ze er niets mee te maken hebben. Het nadeel van het laatste was, dat ze dan ook het contact met haar ouders kwijt was.

ja dat gebeurt hier ook Renate, zo gauw ze iets doen wat niet mag, liggen ze uit de Jehova gemeenschap. Ze bestaan gewoon niet meer. Bij Mario, de jongen in het boek, spraken zijn ouders ook na een voorval niet meer met hem, moeder schreef een briefje waar hij eten kon vinden, dat mocht nog wel, maar voor de rest werd hij helemaal genegeerd. Ik moet er niet aan denken!

Als je eruit stapt ben je inderdaad ook alles kwijt, ook je ouders, broers, zussen, vrienden... alles.

Dettie

Marjo schreef : Eh, ja, debuut...goed geschreven zeg je. Vooruit dan maar. Of denk je dat het te autobio is?

Dat vroeg ik me ook af Marjo. Maar het boek van Ellen Heijmerikx werd ook niet te autobiografisch gevonden.

Ik denk dat dit boek ook meer als roman dan als autobiografie gezien wordt. het heeft wel weg van Heijmerikx' boek, maar dan anders

Dettie

Dettie schreef : Lijkt me een interessant boek.

Moet ergens denken aan een buurmeisje van een vroegere vriendin van me, die ook Jehova's getuige was geweest en min of meer voortdurend op de wip zat. Aan de ene kant wilde ze terugkeren in de schoot van de kerk en aan de andere kant wilde ze er niets mee te maken hebben. Het nadeel van het laatste was, dat ze dan ook het contact met haar ouders kwijt was.

ja dat gebeurt hier ook Renate, zo gauw ze iets doen wat niet mag, liggen ze uit de Jehova gemeenschap. Ze bestaan gewoon niet meer. Bij Mario, de jongen in het boek, spraken zijn ouders ook na een voorval niet meer met hem, moeder schreef een briefje waar hij eten kon vinden, dat mocht nog wel, maar voor de rest werd hij helemaal genegeerd. Ik moet er niet aan denken!

Als je eruit stapt ben je inderdaad ook alles kwijt, ook je ouders, broers, zussen, vrienden... alles.

Dettie
Ik geloof dat je dat vaak hebt met dat soort orthodoxe bewegingen. Ik heb het ook gezien in een boek van iemand wier ouders bij de Noorse Broederschap waren (kan me noch de naam van de auteur, noch de titel van het boek herinneren) en ik meen dat het ook bij de Amish zo is.