Ilja Leonard Pfeiffer - Monterosso mon amour

Zie

www.leestafel.info/i-l-pfeijffer

Dettie

'het licht ironische zelfinzicht van Ilja Leonard Pfeiffer is eveneens vermakelijk'

Dit stoort mij dus ook in dit boek. Net als bij Gerbrand Bakker.

Haha, hij neemt zichzelf op de hak en beschrijft hoe mensen hem zien. Dat vind ik wel knap als dat je dat kunt.

Maar hij schrijft wel in mooie taal, daar houd jij meestal toch wel van, toch?

Dettie

Jawel, daar is niets mis mee. Iemand zei dat hij zichzelf op de hak neemt - zoals jij het zegt - omdat mensen hem arrogant vinden. Maar ik vind dus juist dat hij dit doet van arrogantie getuigen.

Nou ja, ik vind het ook niet prettig om autobiografische boeken te lezen die vertellen over depressiviteit en andere negatieve zaken. Gewoon een avontuurlijk leven, prima, maar niet dat gesomber.

Hij neemt zichzelf maar deels op de hak. Hij zegt ook veel positieve over zichzelf en bovendien dat hij tot de beste auteurs van Europa behoort. Daarnaast zijn er verschillende zaken in het verhaal die niet kloppen of op zijn minst onlogisch zijn.

Als pluspunten kun je de soms hele mooie zinnen noemen en ik vond de plot ook aardig.

Marjo schreef : Nou ja, ik vind het ook niet prettig om autobiografische boeken te lezen die vertellen over depressiviteit en andere negatieve zaken. Gewoon een avontuurlijk leven, prima, maar niet dat gesomber.

Ja maar het hoort wel bij het leven, juist door dat steeds negeren van dit soort dingen die er ook gewoon zijn, wordt het voor mensen die last hebben van depressiviteit of 'andere negatieve zaken' heel moeilijk gemaakt om eruit te komen, want het mag niet. Iedereen moet vrolijk en opgewekt zijn en bijna 'lachend en springend' door het leven gaan. Dat is ook idioot natuurlijk. Juist door te benoemen dat mensen ook wel eens depressief zijn en zo maakt alles veel normaler, dat eeuwig blij en opgewekt zijn is juist niet normaal.

Dettie