Christy Lefteri - De bijenhouder van Aleppo

"De bijenhouder van Aleppo' van Christy Lefteri is het hartverwarmende liefdesverhaal van bootvluchtelingen Nuri en Afra.

Als ze alles hebben verloren wat hun lief is, vlucht bijenhouder Nuri samen met zijn vrouw Afra weg uit Aleppo. Op hun reis door een gebroken wereld worden ze niet alleen geconfronteerd met de schokkende realiteit van het vluchtelingenbestaan, maar ook met een onuitsprekelijk verdriet: het verlies van hun zoon Sami. Het enige wat hen op de been houdt, is de wetenschap dat Nuri's neef en zakenpartner Mustafa op hen wacht in Groot-Brittannië, waar hij opnieuw is begonnen met het houden van bijen. Want: "Waar bijen zijn, zijn bloemen, en waar bloemen zijn, is nieuw leven en hoop.'

Christy Lefteri is geboren en getogen in Londen. Ze is de dochter van Grieks-Cypriotische vluchtelingen en werkte als vrijwilliger in het Unicef-opvangcentrum voor vluchtelingen in Athene, waar het idee voor "De bijenhouder van Aleppo' geboren werd.

Wel een aardig boek dat een beetje de ellende van vluchtelingen weergeeft. Ik denk dat de werkelijkheid nog veel erger is. Het vacuüm waarin ze belanden en de onzekerheid, eerst op de reis en daarna tijdens de asielprocedure, geen thuis meer hebben, het moet afschuwelijk zijn. Dit stel heeft tenminste nog geld en spreekt Engels. Een deel van hun reis kan daardoor wat comfortabeler worden afgelegd. Het is ietwat simplistisch geschreven, maar daardoor misschien voor veel mensen toegankelijk.

In een boek als dit gaat het vooral om het verhaal, doet de stijl er minder toe. Maar hoe is die?

Ik ben dit boek nu aan het lezen en vind het prachtig. Vooral de achtergrond van het verhaal, het leven in Syrië, de bijen, de vleugelloze hommel (net als zij, vleugelloos) Hoe ze elk op hun eigen manier hun verdriet verwerken omtrent hun zoon. Het enorme gat wat zijn dood in hun geslagen heeft.

Mohammed die ook weer zoek raakt enz. enz.

Ik ben het niet met je eens dat het simplistisch is geschreven, integendeel. Er is heel zorgvuldig weergeven wat er gebeurt.

Dettie

(rest volgt nog, ik ben over de helft)

Ik bedoel dat het een boek is in eenvoudige bewoordingen, iedereen kan het begrijpen, er staan geen cryptische beschrijvingen in, en dat sommige problemen wel erg gemakkelijk opgelost worden. Nuri loopt erg vaak aan tegen mensen die hem verder kunnen helpen. En stukken reis worden gewoon overgeslagen, hoewel daar de problemen legio moeten zijn geweest. (Ja ik weet het, het boek was twee keer zo dik geworden.) Ook dingen als ingepakte reistassen die in het huis niet worden gevonden terwijl de rest kort en klein wordt geslagen. Onlogisch, maar zonder die tassen kon er niet eens vertrokken worden. Ik zou in de Londense metro niet zomaar van het ene eind naar het andere kunnen reizen als ik nog nooit in een metro had gezeten. Dat bedoel ik met simplistisch. Ik had ook "beetje kinderlijk" kunnen zeggen. Het gaat er meer aan toe zoals in een sprookje, een zwart sprookje dan wel.

Het ligt dus aan de insteek van de lezer hoe je dit beoordeelt. Nou ja, het gaat vooral om het verhaal denk ik.

Zeker. Het verhaal is de moeite waard.