Thema augustus 2008 debuten (kleine uitgeverijen)

Rooskleurig

Roos Ament

Wat maakt een mens mee die:

haar ogen goed de kost geeft, niet bang is uitgevallen, een goed gevoel heeft voor andere mensen, ook de kleine dingetjes ziet, probeert te realiseren wat ze voor ogen heeft, èn die dat ook allemaal op een aantrekkelijke manier in woorden kan omzetten?

Van alles.

En omdat ze het op een heerlijk toegankelijke manier kan beschrijven, zijn haar lezers daar deelgenoot van. ‘Rooskleurig’ is een leuk, boeiend, emotioneel, gevarieerd boek vol verhalen. Niet alles wat Roos Ament beschrijft, is overigens leuk. Het is wel herkenbaar. En als je het uit hebt, ontdek je dat dat het goed was om dit boek gelezen te hebben.

Een stukje uit het boek:

Tweeling.

Ze zijn al 71 jaar samen. Wonen samen. In hun ouderlijk huis met hun zus. Werken samen. Al jarenlang op hetzelfde stukje grond. Tulpenbollen aan de rand van het duingebied. Ieder jaar dezelfde cyclus van omploegen, planten, afdekken, bloeien, plukken, uitsteken. Ze lopen naast elkaar door het landje, turend naar de grond, zwijgzaam, met een eindeloos geduld. De een draagt altijd een baret. Als groet een korte beweging van de hand. Een knikje. Als ik op een zomers dag pech heb met de fiets, sta ik voorovergebogen met m’n rug naar hun landje. Ik voel dat er gekeken wordt. Als ik me omdraai staan ze samen, in een identieke pose, leunend op hun schop, naar mijn achterwerk te kijken. "Genieten jullie nog een beetje van het uitzicht?" roep ik, en ik moet lachen. Zij niet. Heel even gaat er een hand de lucht in, als groet, dan draaien ze zich om en werken onverstoorbaar verder. Kort geleden werd één van de broers ziek, die met de baret. Asbest. Hij vermagerde zichtbaar, met de dag, en kwam nog maar weinig, al snel niet meer, naar het landje. Ik zag hem nog wel bij hun huis. Een korte groet. Het is heel snel gegaan. Gelukkig kon hij thuis blijven. Als ik de overgebleven broer zie condoleer ik hem. "Wat zal het vreemd zijn", zeg ik. Hij kijkt me aan, een beetje nors, zoals altijd, en vraagt: "tegen wie moet ik nou praten?"

paperback, aantal pagina's : 86 ISBN : 978-90-8834-159-5 verschijningsdatum : 13 oktober 2007 Uitgeverij Boekscout

Citaat van de dag 5 augustus 2008

"Rijken hebben honderd rozen nodig voor een druppel parfum. Dat is luxe. Het ware geluk bestaat erin dorens te verzamelen en een roos te vinden."

Johan Daisne

Mooi citaat van Kopland vandaag. Hoe krijg je het toch iedere keer gevonden.

Het boek lijkt me ook mooi, mooie omslag ook.

Lukt het een beetje met het vinden van de boeken?

Groetjes

Wil

Ja die citaten... Vaak zoek ik een citaat bij een woord uit de beschrijving van het boek. Deze vond ik zelf ook wel erg toepasselijk (zei ze bescheiden)

Ik dacht een heleboel debuten te hebben gevonden maar toen ik op de naam ging googlelen bleek toch vaak dat ze daarvoor al boeken hadden geschreven.

Maar het gaat wel lukken denk ik, Marjo gaf ook al veel tips.

Dettie

Gebleven

Betke Luijbregts

Sophie werkt als tekstschrijver. Haar jongere zakenpartner komt op een dag met een vreemde opdracht. Ze neemt de taak met tegenzin op zich. Zij moet het levensverhaal optekenen van een vrouw die voor een beeldhouwcursus naar Italië reisde, maar daar de rest van haar leven is gebleven. Aanvankelijk kan Sophie geen sympathie opbrengen voor de eigenzinnige Levinia die zij steeds in Italië bezoekt. Maar als de vrouwen elkaar leren kennen blijkt dat de overeenkomsten groter zijn dan de verschillen. Ook voor Sophie komt er een dag dat ze voor eeuwig in het mooie Italië zou willen blijven, terwijl Levinia lijkt te gaan twijfelen aan haar rigoureuze besluit.

Gebleven is een verhaal over de liefde, over afscheid nemen, over weggaan en blijven tegelijk.

ISBN: 978-90-484-0071-3 verschijningsdatum: 28 april 2008 Paperback Aantal pagina's: 158 Uitg. Free Musketeers

Citaat van de dag 6 augustus 2008

"Weggaan kun je beschrijven als een soort van blijven. Niemand wacht want wat je bent er nog. Niemand neemt afscheid want je gaat niet weg."

Rutger Kopland