Maurits de Bruijn - De achterkant van de zon gelezen. En dan vind ik dit:
www.leestafel.info/maurits-de-bruijn
Het is een verhaal over identiteit. Wat doet het met een Marokkaans gezin als zij een blanke baby in hun midden opnemen? En wat betekent het voor het kind als zij eenmaal opgegroeid is?
Mariah is de baby. Haar 'broer' Soufjan is dol op haar, en begrijpt eigenlijk niet dat Mariah als zeventienjarige op zoek wil naar haar afkomst - die in Nederland ligt. Toch is ook hij op zoek naar een eigen waardevolle invulling van zijn leven, nu het echte bestaan zo teleurstellend is. Hij werkt als taxichauffeur in Marrakesh, waar hij zijn ei niet kwijt kan. Maar wat dan? Hij weet best dat het echte leven ook niet is als in de films waar hij zo veel naar kijkt, maar is hij dan niet meer dan een eenvoudige Berberjongen, niet meer dan zijn vader?
Hij is dol op zijn adoptiezus, maar vraagt zich af wie zij eigenlijk is. Was het anders geweest voor haar als zij niet in een Berbergezin maar in bijvoorbeeld een Italiaans gezin was opgegroeid?
Wat maakt een mens tot wie of wat hij is? Het is ook precies dat waar de oma van Mariah in Nederland mee worstelt. Haar man begint te dementeren, voor hem is het leven dat wat hij op de televisie ziet: soaps en telemarketing. Ineke vindt het leven net zo zinloos als Soufjan dat vindt:
'Ik wilde eruit, maar het leven dat we voor onszelf hadden gemaakt was een trein geworden waar ik niet uit kon stappen zonder mezelf te verwonden. Dus bleef ik zitten.'
Mooie roman, al vind ik de debuutroman mooier.